I CR 550/55

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Skarbu Państwa przeciwko Stanisławowi K. o 11.520 zł 66 gr na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 27 grudnia 1954 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazął Sądowi Powiatowemu dla m.st. Warszawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 1949 r. zasądził od Stanisława K. i Skarbu Państwa solidarnie na rzecz Lidii P. 270.000 zł dawnych z% i kosztami - tytułem wynagrodzenia szkody doznanej przez pokrzywdzoną w czasie jazdy samochodem należącym do Ministerstwa Aprowizacji i Handlu, prowadzonym przez Stanisława K. jako kierowcę. Wyrok powyższy zatwierdził Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 21 kwietnia 1950 r. Kasacja złożona od tego wyroku oddalona została przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 20 lutego 1951 r.W sprawie obecnej Skarb Państwa (Ministerstwo Finansów) powołując się na dokonaną na rzecz Lidii P. zapłatę należności z powyższego wyroku w kwocie 11.384 zł 40 gr, żąda zasądzenia jej od pozwanego Stanisława K. jako sprawcy szkody wraz z poniesionymi kosztami wpisu sądowego, opłaty za doręczenia itd. w wysokości 136 zł 26 gr, tj. łącznie - sumy 11.520 zł 66 gr.Sąd Wojewódzki dla m.st. Warszawy wyrokiem z dnia 29 grudnia 1954 r. uwzględnił powództwo w całości, uznając je za udowodnione na tej podstawie, że w omówionej poprzednio sprawie wina pozwanego została ustalona a odszkodowanie na rzecz Lidii P. - przez stronę powodową zapłacone.Wyrok powyższy zaskarżył pozwany rewizją, opartą na zarzutach i naruszeniu art. 134, 136, 137, 146 i 147 k.z., uchybienia art. 236, 242, 334 § 2 k.p.c. i sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału.Uzasadnienie prawneRozpoznając rewizję Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie mogą odnieść skutku zarzuty skarżącego kwestionujące jego winę spowodowania wypadku samochodowego, która w sposób wiążący przesądzona została w poprzednim postępowaniu zakończonym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1951 r. W tym bowiem zakresie, zgodnie z art. 366 k.p.c., orzeczenie powyższe wiąże zarówno skarżącego, jak i sąd w obecnej sprawie.Słusznie natomiast zarzuca rewizja, że Sąd Wojewódzki uchybił art. 336 § 2 k.p.c. ograniczając swe rozważania do kwestii winy pozwanego K. oraz do faktu zapłaty przez stronę powodową odszkodowania, zasądzonego od niej na rzecz pokrzywdzonej Lidii P.Stosownie do art. 158 § 1 k.z. Sąd Wojewódzki obowiązany jest ustalić wysokość odszkodowania należnego stronie powodowej od pozwanego K. "z uwzględnieniem wszelkich zachodzących okoliczności". Do rzędu zaś takich okoliczności, które wymagały ustalenia i wzięcia pod uwagę, należały przede wszystkim warunki, w jakich zarządzona została i odbywała się jazda samochodem, a m.in. warunki atmosferyczne, obznajmienie kierowcy z właściwościami terenu, wyposażenie samochodu, stan jego obciążenia, zachowanie się kierowcy itp.Poza tym konieczne też było wyjaśnienie zachowania się przedstawicieli strony powodowej przy wydawaniu pozwanemu zlecenia wyjazdu, a zwłaszcza rozważenie, czy w istniejących warunkach fakt udzielenia takiego zlecenia wzgl. sposób, w jaki wyjazd zorganizowano, nie dają podstaw do wniosku, że do szkody, jaką poniosła strona powodowa wskutek konieczności wyrównania szkód pasażerce P., przyczyniły się także osoby, za które strona ta odpowiada. W takim bowiem wypadku odszkodowanie dochodzone od pozwanego K. uległoby odpowiedniemu zmniejszeniu, stosownie do art. 158 § 2 k.z.Rewizję należało przeto uznać za usprawiedliwioną a wyrok Sądu Wojewódzkiego, ze względu na stwierdzone uchybienie art. 336 § 2, jak również art. 218 § 1 i 326 k.p.c., za podlegający uchyleniu.Z tych zasad Sąd Najwyższy na mocy art. 384 k.p.c. orzekł jak w sentencji.