I CSK 1207/22

Sygn. akt I CSK 1207/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa H. Ltd w A. (Nowa Zelandia) przeciwko J. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o naruszenie patentu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt I AGa 362/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 840 ( osiemset czterdzieści 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE H. Ltd. w A. w Nowej Zelandii wystąpił z powództwem przeciwko J. sp. z o.o. w W. o zakazanie naruszania praw z patentu […] i nakazanie zaniechania dokonywania niedozwolonych działań poprzez zakazanie: wytwarzania, używania, oferowania oraz wprowadzania do obrotu produktu w postaci bagażnika dachowego pod nazwą ,,P.II”, wykorzystującego technologię i cechy techniczne chronione patentem […]; nakazanie usunięcia z witryn internetowych, a w szczególności […] oraz […]1 wszelkich treści stanowiących: reklamę, ofertę sprzedaży lub informacje techniczne produktu w postaci bagażnika dachowego ,,P.II” oraz nakazanie zniszczenia produktów w postaci bagażników ,,P.II”. Ponadto wniósł o nakazanie podania do publicznej wiadomości sentencji wyroku w części 2 zakazującej pozwanemu naruszeń prawa wyłącznego przysługującego powodowi na mocy ww. patentu, w sposób szczegółowo określony w pozwie. Wyrokiem z 10 września 2019 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo (pkt I) i rozstrzygnął o kosztach procesu (pkt II). Wyrokiem z 31 lipca 2020 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu apelacji powoda, oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania odwoławczego (pkt II). Od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wywiódł powód, zaskarżając go w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., sformułował następujące zagadnienia: 1. czy w sprawach o naruszenie patentu postępowanie cywilne powinno zostać zawieszone ze względu na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie unieważnienia patentu do momentu uzyskania prawomocnej decyzji w postępowaniu administracyjnym, to jest również na czas toczącego się postępowania sądowo- administracyjnego mającego za przedmiot ostateczną decyzję administracyjną, za czym przemawiają względy celowościowe i bezpieczeństwa obrotu prawnego; 2. czy wprowadzone nowelą Kodeksu Postępowania Cywilnego z 1 lipca 2020 r. obligatoryjne zawieszenie postępowania w sprawie naruszenia znaku towarowego lub wzoru przemysłowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Urzędem Patentowym RP w przypadku, gdy przed Urzędem Patentowym RP toczy się sprawa o unieważnienie lub stwierdzenie wygaśnięcia prawa powinno mieć odpowiednie zastosowanie również do spraw dotyczących naruszeń patentów, wzorów użytkowych i topografii układów scalonych; 3. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie 2, pojawia się pytanie, jakie są przesłanki materialno-prawne i procesowe do różnicowania prawa własności przemysłowej i uznanie, że w sprawach znaków towarowych i wzorów przemysłowych konieczne jest zawieszenie postępowania spornego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania 3 administracyjnego, a w przypadku patentów, wzorów użytkowych i topografii układów scalonych sąd może wyrokować na podstawie ostatecznej, ale nieprawomocnej decyzji administracyjnej; 4. czy rozstrzygając o zawieszeniu postępowania na podstawie 177 § 1 pkt 3 k.p.c. w sprawach o naruszenie patentu, sąd powinien rozważyć względy celowości i bezpieczeństwa obrotu prawnego i zawiesić postępowanie cywilne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Urzędem Patentowym RP niezależnie od zasady trwałości decyzji administracyjnych; 5. czy zasadę szybkości postępowania można traktować, jako pierwszorzędną zasadę postępowania cywilnego, w sytuacji w której oparcie rozstrzygnięcia na ostatecznej decyzji administracyjnej, która może zostać wzruszona, powoduje dla strony niemożliwe do odwrócenia skutki prawne i zamyka drogę do sprawiedliwego i słusznego wyroku; 6. czy w przypadku odmowy zawieszenia postępowania o naruszenie patentu z uwagi na toczące się postępowanie sądowo-administracyjne dotyczące skargi na ostateczną decyzję administracyjną o unieważnieniu patentu stanowiącą podstawę rozstrzygnięcia sądu, po uchyleniu tej decyzji w toku postępowania sądowo- administracyjnego po prawomocnym zakończeniu postępowania cywilnego, istnieje możliwość wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy skarżącego, a zarazem doniosłe dla systemu prawa i nowe – w znaczeniu nierozwiązane dotąd w orzecznictwie. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz szczegółowego uzasadnienia (por. postanowienia SN z: 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; 26 września 2005 r., II PK 98/05; 10 stycznia 2019 r., I UK 503/17; 10 maja 2019 r., I CSK 627/18; 30 listopada 2020 r., IV CSK 363/20). Istotne zagadnienie prawne 4 musi mieć charakter rzeczywisty, generalny i abstrakcyjny (por. postanowienia SN z: 16 września 2002 r., I PKN 691/01; 11 września 2014 r., III SK 22/11). Nie może być jednocześnie zagadnieniem pozornym, którego wyjaśnienie nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie faktycznym (por. postanowienie SN z 26 września 2005 r., II PK 98/05). Skarżący nie sformułował żadnego zagadnienia prawnego, które w swojej treści odpowiadałoby wymaganiom ukształtowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Formułując pierwsze i czwarte z przedstawionych zagadnień skarżący pominął, że nie są to zagadnienia nowe, skoro zostały już rozstrzygnięte w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyroki SN z: 9 stycznia 2008 r., III CSK 196/07; 9 września 2015 r., III PK 137/14; postanowienie SN z 25 maja 2007 r., I CSK 24/07). W uzasadnieniu wyroku z 9 stycznia 2008 r., III CSK 196/07 Sąd Najwyższy szerzej wyjaśnił, że sąd cywilny jest związany ostateczną decyzją w przedmiocie unieważnienia rejestracji wzorów przemysłowych, natomiast wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania tej decyzji. Skarżący zdaje się też nie dostrzegać, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. ma charakter fakultatywny, zaś uzasadnienie zaskarżonego wyroku potwierdza, że Sąd Apelacyjny szczegółowo odniósł się do zasady związania sądu cywilnego ostateczną decyzją administracyjną i zasady trwałości decyzji administracyjnych. Odnośnie do drugiego i trzeciego zagadnienia, za bezsporne trzeba uznać, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 288), w sprawach wszczętych i niezakończonych w danej instancji lub przed Sadem Najwyższym do dnia wejścia w życie ustawy, które podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej, nie stosuje się przepisów o tym postępowaniu. Właściwy do rozpoznania takiej sprawy pozostaje sąd określony według przepisów dotychczasowych. Także piąte i szóste zagadnienie nie odpowiada ustawie z uwagi na to, że zagadnienia te mają charakter hipotetyczny i nie mają znaczenia dla 5 rozstrzygnięcia sprawy. Jest oczywiste, że możliwość wniesienia skargi o wznowienie postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania cywilnego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 21 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r. poz. 265). [as]