I CSK 2312/23

I CSK 2312/23 POSTANOWIENIE 25 września 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze na posiedzeniu niejawnym 25 września 2024 r. w Warszawie w sprawie z powództwa R. Sp. z o. o. w P. przeciwko J. R. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 10 sierpnia 2022 r., I AGa 12/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od J. R. na rzecz R. Sp. z o.o. w P. 2700 (dwa tysiące siedemset) zł kosztów postępowania kasacyjnego; 3. przyznaje r. pr. M. D. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Krakowie 3321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym podwyższonych o kwotę podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE Nakazem zapłaty z 14 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził na rzecz powodowego sprzedawcy ceny sprzedanych towarów solidarnie od pozwanych: kupującego oraz prezesa kupującego, który poręczył weksel niezupełny wystawiony przez kupującego. Wyrokiem częściowym z 5 listopada 2021 r., IX GC 191/21, Sąd Okręgowy w Krakowie uchylił nakaz zapłaty i oddalił I CSK 2312/23 2 powództwo w stosunku do poręczyciela. Sąd ten uznał, że deklaracja wekslowa obejmuje ceny towarów sprzedanych przez powoda przed wydaniem weksla niezupełnego, co miało miejsce 13 grudnia 2017 r., a tym samym poręczyciel nie poręczył zapłaty ceny towarów sprzedanych później. Na skutek apelacji sprzedawcy Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i utrzymał w mocy nakaz zapłaty w stosunku do poręczyciela. Sąd drugiej instancji uznał, że z użycia słowa „sprzedane” w deklaracji wekslowej nie można wyprowadzać wniosku, iż dotyczy ono tylko towarów sprzedanych do dnia wręczenia weksla. W pkt 3 deklaracja stwierdza, że do wypełnienia weksla może dojść w razie opóźnienia w zapłacie należności za pobrany towar, co świadczy o tym, że zabezpiecza ona należności przyszłe. Przed 13 grudnia 2017 r. strony nie współpracowały ze sobą i nie istniały żadne zobowiązania, których realizację mógłby zabezpieczać weksel. Pozwany poręczyciel wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na: 1) oczywistą zasadność zarzutu nieprawidłowej interpretacji deklaracji wekslowej przez przyjęcie, że weksel zabezpieczał także umowy sprzedaży, które dopiero miały zostać zawarte, 2) wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy dokonując interpretacji treści oświadczenia woli można całkowicie pominąć kryterium zgodnego zamiaru stron i odwołać się tylko do treści oświadczenia, czy też a contrario sąd zobligowany jest podjąć starania celem ustalenia faktycznego zamiaru osób składających oświadczenie, czyli czy sąd winien w pierwszej kolejności interpretować umowę zgodnie z art. 65 § 2 k.c., czy pominąwszy go może opierać się wyłącznie na jego art. 65 § 1 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzut niewłaściwej interpretacji deklaracji wekslowej nie może być oczywiście uzasadniony, ponieważ skarżący nie wskazał konkurencyjnej interpretacji. Twierdzenie, że deklaracja dotyczyła już istniejących zobowiązań kupującego z tytułu ceny, tylko pozornie wskazuje inną możliwą interpretację I CSK 2312/23 3 deklaracji. Skoro przed podpisaniem deklaracji kupujący nic jeszcze nie kupił od powodowego sprzedawcy, to deklaracja nie mogła dotyczyć już istniejących zobowiązań. Art. 65 § 2 k.c. stosuje się, jeżeli dosłowne brzmienie umowy nie oddaje wiernie zgodnego zamiaru stron i cel umowy. Ponieważ jest wykluczone, aby deklaracja dotyczyła nieistniejących zobowiązań powstałych przez jej podpisaniem, w sprawie nie występują konkurencyjne interpretacje deklaracji wekslowej, a tym samym nie występuje przedstawione zagadnienie prawne. Ponieważ nie zachodzą podniesione podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wniosek o jej przyjęcie podlega oddaleniu na podstawie art. 3989 k.p.c. Na podstawie art. 98 k.p.c. powodowi przysługuje od skarżącego zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi skarżącego przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości określonej w § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 6 oraz § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Na podstawie art. 179 § 1 k.r.o. per analogiam koszty te obciążają jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa, która ustanowiła pełnomocnika z urzędu. [SOP] [ms] I CSK 2312/23 4