I CSK 2350/22

Sygn. akt I CSK 2350/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Kowalski w sprawie z powództwa M. F. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rodziny i Polityki Społecznej o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 sierpnia 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt XXVII Ca 2054/20, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powódki od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 9 marca 2021 r. w sprawie z powództwa M. F. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rodziny i Polityki Społecznej zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej o zapłatę należy podnieść co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, o przede wszystkim publicznoprawnym celu (postanowienia SN: z 7 października 2020 r., II CSK 670/19; z 24 lutego 2016 r., V CSK 488/15). Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej 2 instancji kończącego postępowanie w sprawie. Rolą skargi kasacyjnej nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i prawa pozytywnego. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca przytoczyła przesłankę z art. 3989 § 1 punkt 4 k.p.c., tj. oczywistą zasadność skargi. Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (m.in. postanowienia SN: z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08). Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się oczywistość naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia SN: z 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, z 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, z 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08). Skarżąca wskazała, że oczywistej zasadności skargi upatruje w fakcie rażącego naruszenia przez sądy obu instancji przepisu art. 4171 § 1 i § 4 k.c., przez błędne przyjęcie, że pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z 5 grudnia 2013 r., K 27/13, że „sam wyrok Trybunału nie tworzy ani roszczeń o wypłatę utraconych korzyści za okres po 30 czerwca 2013 r., ani nie doje podstaw do ubiegania się o nowe świadczenie pielęgnacyjne lub specjalne zasiłek opiekuńczy, które przewiduje obowiązująca ustawa o świadczeniach 3 rodzinnych” oraz w wyroku z 21 października 2014 r., K 38/13, że „skutkiem wejścia w życie wyroku nie jest wykreowanie prawa do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa" ma charakter prawotwórczy i wyłącza stosowanie art. 4171 § 1 i § 4 k.c., podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów prowadzi do wniosku, iż te uzasadnienia nie stanowią prawa i nie mogą być przeszkodą dochodzenia roszczeń na podstawie ww. art. (4171 § 1 i § 4 k.c.). Ponadto oczywistej zasadności skargi upatrywała w przyjęciu, że powodem braku prawa do świadczenia pielęgnacyjnego po stronie powódki nie były zaniechania ustawodawcze, lecz brak wniosku osoby uprawnionej oraz w błędnym rozumieniu powołanych wyżej wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Skarżąca nie zawarła w treści skargi kasacyjnej uzasadnienia prawnego, które wykazywałoby, że wyrok jest rażąco niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W sprawie sporne były kwestie z zakresu prawa materialnego. Dokonana przez Sąd odwoławczy ocena prawna roszczenia powódki, nie daje podstaw do przyjęcia, że dokonana wykładnia prawa materialnego jest oczywiście sprzeczna z podstawowymi zasadami wykładni i logicznego rozumowania, a także z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego. Sam fakt wykładni z natury rzeczy cechuje subiektywizm. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera wywodu prawnego wykazującego kwalifikowaną postać naruszenia prawa widoczną prima facie - powodującą konieczność przyjęcia skargi do rozpoznania. Skarżąca ograniczyła się jedynie do własnej polemiki z treścią uzasadnienia wyroku Sądu II instancji, co nie pozwala przyjąć, że zachodzi przypadek oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 w zw. z art. 39821 k.p.c. [as] 4