I CSK 2448/23

I CSK 2448/23 POSTANOWIENIE 24 września 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Trzebiatowski na posiedzeniu niejawnym 24 września 2025 r. w Warszawie w sprawie z wniosku Z.D. z udziałem A.D. o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po F.D., na skutek skargi kasacyjnej Z.D. od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku z 22 lutego 2023 r., IV Ca 1015/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od Z.D. na rzecz A.D. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. (M.K.) UZASADNIENIE Wnioskodawca Z.D. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku z 22 lutego 2023 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 2448/23 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jednej spośród wyżej wymienionych podstaw kasacyjnych, a mianowicie ostatniej z nich (tj. oczywistej zasadności). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, niepubl.). W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec rażącego naruszenia art. 679 § 1 k.p.c. w zw. z art. 670 § 1 k.p.c., ponieważ Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na uznanie, iż wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące dopuszczalność zmiany prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, w szczególności, że nie wykazał, iż nie miał wiedzy i nie dysponował testamentem w toku poprzedniego postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Okoliczności wskazane przez Skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, I CSK 2448/23 3 aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności ani w ogóle o tym, że zaskarżone postanowienie jest – wskutek zarzucanego naruszenia przepisów – oczywiście nieprawidłowe. Ponadto, argumentacja zawarta w tym wniosku sprowadza się do kwestionowania oceny materiału dowodowego i ustaleń faktycznych. W związku z tym trzeba przypomnieć, iż stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ubocznie należy wskazać, że okoliczności odnalezienia testamentu F.D., podawane przez Skarżącego, Sąd uznał za budzące poważne wątpliwości, a także za nieracjonalne i niewiarygodne. Wskazał również na sprzeczności w jego zeznaniach, nieprawdziwe treści oraz kluczenie w podstawowych kwestiach. W tych okolicznościach tym bardziej brak jest podstaw, aby twierdzić o oczywistej zasadności skargi (tj. o oczywistej nieprawidłowości zaskarżonego nią orzeczenia). Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób właściwy. Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). (M.K.) [SOP]