I CSK 31/15

WyrokIzba Cywilna2015-10-20

Skład orzekający: Tadeusz Wiśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy postanowienie umowne dotyczące zrzeczenia się przez najemcę nakładów poczynionych na lokal, które znajduje swoje uzasadnienie w obniżeniu czynszu, może być uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 3989 § 1 k.p.c. Wskazano, że postanowienie umowne dotyczące zrzeczenia się przez najemcę nakładów na lokal, które znajduje swoje uzasadnienie w obniżeniu czynszu przez okres 36 miesięcy, nie może być uznane za prima facie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, skoro posiada swój ekwiwalent w pozostałych postanowieniach umowy.
Stan faktyczny
Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający jej powództwo o zapłatę. Spór dotyczył postanowienia umownego, na mocy którego powódka zrzekła się nakładów poczynionych na wynajmowany lokal. Powódka twierdziła, że postanowienie to jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd Apelacyjny uznał, że zrzeczenie się nakładów było ekwiwalentne obniżeniu czynszu.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciążył powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CSK 31/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa J. M. przeciwko P. Spółce z o.o. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 października 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt VI ACa 1512/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz strony pozwanej. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na oczywistej jej zasadności. Stanowiska skarżącej nie sposób jednak podzielić. Jak wynika z podstaw kasacyjnych dotyczących wyłącznie naruszenia prawa materialnego, skarżąca zmierza do wykazania, że Sądy meriti błędnie uznały, iż postanowienie umowne dotyczące zrzeczenia się przez skarżącą nakładów poczynionych przez nią na lokal będący przedmiotem najmu nie wiąże stron. Stwierdzenie takie nie może być jednak uznane za oczywiście zasadne, gdyż - jak trafnie uznał Sąd drugiej instancji - całokształt treści umowy prowadzi do wniosku, że zrzeczenie się tego roszczenia wynikało z obniżenia należnego stronie przeciwnej czynszu z tytułu najmu przez okres 36 miesięcy. Wskazane zastrzeżenie umowne nie może więc być uznane za prima facie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, skoro znajdowało swój ekwiwalent w pozostałych postanowieniach umownych. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. postanowił odstąpić od obciążenia skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 KPCart. 102art. 391 § 1art. 39821 KPC§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026. · PDF źródłowy