I CSK 4083/24

I CSK 4083/24 POSTANOWIENIE 27 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk na posiedzeniu niejawnym 27 listopada 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa T.Z. przeciwko S. w K. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej T.Z. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 19 lutego 2024 r., I ACa 1564/23, I. odrzuca skargę kasacyjną; II. oddala wniosek S. w K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. a.w. UZASADNIENIE Wyrokiem z 29 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, po rozpoznaniu apelacji powódki od wyrku Sądu Okręgowego w Krakowie, oddalił tę apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania odwoławczego (pkt II). Powyższy wyrok powódka zaskarżyła skargą kasacyjną wnosząc o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”. I CSK 4083/24 2 Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie zawarł wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Na mocy art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Zarówno wskazanie czy orzeczenie zaskarżone jest w całości, czy w części, jak też wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany należą do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, bez których nadzwyczajny środek zaskarżenia traci swą istotę. Elementy te są ze sobą ściśle sprzężone, dlatego w orzecznictwie wymaga się ich bezwzględnej spójności redakcyjnej. W przypadku, gdy zachodzi rozbieżność pomiędzy wymienionymi elementami, nie sposób twierdzić, że zakres zaskarżenia związany jest z zakresem wniosku kasacyjnego. Konieczne jest przy tym takie skonstruowanie skargi kasacyjnej, żeby zakresy te wynikały z bezpośrednio z jej treści, a Sąd Najwyższy nie był obciążony ich określeniem lub doprecyzowaniem w drodze jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 sierpnia 2020 r., I CSK 107/20; postanowienie Sądu Najwyższego z 31 maja 2011 r., II CSK 688/10, postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2011 r., I CSK 4083/24 3 V CSK 272/10, postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2000 r., II CKN 711/00). Skarżąca nie wypełniła wymogów formalnych skargi kasacyjnej, które decydują o jej istnieniu. Sformułowanie zawarte w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym autor skargi kasacyjnej „wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku” i nie określa zakresu żądanego uchylenia i zmiany, obarczone jest błędem. Skarżąca powinna zawsze wprost wskazać, czy domaga się uchylenia wyroku (postanowienia co do istoty sprawy) w całości czy w części (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2024 r., I CSK 4534/23). Sąd Najwyższy nie jest zaś upoważniony do zastępowania skarżącego w tym względzie i samodzielnego przyjmowania żądanego zakresu, gdyż sformalizowanie postępowania kasacyjnego wyklucza analizę treści skargi pod kątem sprzężenia zakresu zaskarżenia i wniosku kasacyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 października 2013 r., III CZ 52/13). Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną (art. 3986 § 3 k.p.c.). Biorąc pod uwagę, że pozwany nie domagał się odrzucenia skargi kasacyjnej, a zatem nie spostrzegł, że zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 3986 § 2 lub 3 k.p.c. − Sąd Najwyższy uznał, iż nie ma podstaw do przyznania mu kosztów postępowania kasacyjnego (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 sierpnia 2012 r., II CSK 112/12, postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01). a.w. [a.ł]