I CSK 91/15

Sygn. akt I CSK 91/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa D. K. przeciwko A. S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I ACa 252/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia i potrzebie wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości. Wniosek ten sprowadza się w istocie do wykładni art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym co do oceny odpowiedzialności ubezpieczyciela za działania agenta podjęte we własnym interesie i w celu osiągnięcia korzyści mających przestępczy charakter oraz tego, jak należy rekonstruować model uważnego i przeciętnie rozsądnego konsumenta. Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Skarżący wnosi do Sądu Najwyższego już kolejną skargę kasacyjną opartą na tych samych przesłankach przyjęcia do rozpoznania. W wyniku wcześniejszych skarg pozwanego doszło do wyjaśnienia obu zagadnień podniesionych w skardze będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Sąd Najwyższy wypowiedział się więc już zarówno co do kwestii odpowiedzialności ubezpieczyciela na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, jak i co do sposobu oceny stopnia zorientowania konsumenta dla oceny odpowiedzialności ubezpieczyciela. Przykładowo w wyroku z 30 września 2015 r., I CSK 702/14, niepubl. przyjęto, że odpowiedzialność ubezpieczyciela ma charakter deliktowy i została oparta na zasadzie ryzyka (podobnie w wyrokach SN z dnia 17 kwietnia 2015 r., I CSK 216/14 i I CSK 237/14, niepubl. oraz wyrok SN z dnia 13 sierpnia 2015 r., I CSK 657/14, niepubl.). Z ustaleń wiążących Sąd Najwyższy w sprawie nie można zaś wyprowadzić wniosku, że Sąd meriti przyjął błędnie, iż model przeciętnego konsumenta powinien 3 sprowadzać się do osoby nierozważnej, mało krytycznej, lekkomyślnej i łatwowiernej. Tym samym wypowiadanie się w tej kwestii przez Sąd Najwyższy byłoby zbędne. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.