I CZ 179/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Majorowicz (sprawozdawca). Sędziowie: E. Mielcarek, T. Gągoł.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Janiny Ł. przeciwko Miejskiemu Zarządowi Dróg i Mostów w G. o 44.743 zł na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 2 października 1973 r.odrzucił zażalenie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 12.IX.1973 r. odrzucił rewizję Wojewódzkiej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej od wyroku tegoż Sądu z dnia 8.VI.1973 r. - uznając, że opłata od rewizji została uiszczona po terminie.Następnie na skutek zażalenia pozwanej Spółdzielni Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 2.X.1973 r. uchylił swoje poprzednie postanowienie, Sąd Wojewódzki bowiem uznał, że z załączonego do zażalenia dowodu doręczenia wezwania do uiszczenia opłaty od rewizji wynika, iż zostało ono doręczone w dniu 1.VIII.1973 r., a nie w dniu 30.VII.1973 r.Na powyższe postanowienie Sądu Wojewódzkiego wniósł zażalenie pełnomocnik powódki Janiny Ł., domagając się uchylenia tego postanowienia.W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania do uiszczenia opłaty sądowej od rewizji figuruje adnotacja doręczyciela pocztowego o doręczeniu owego wezwania stronie pozwanej w dniu 30.VII.1973 r. Doręczenie wezwania więc nastąpiło zgodnie z treścią art. 131 § 1 k.p.c. oraz w sposób przewidziany w art. 142 § 1 i 2 k.p.c. Zdaniem skarżącego, decydująca może być tylko adnotacja doręczyciela pocztowego co do daty doręczenia wezwania, a nie data pieczątki na oryginale wezwania postawiona przez stronę pozwaną.Uzasadnienie prawneRozpoznając zażalenie powódki, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do przepisu art. 394 § 1 k.p.c. zażalenie do sądu rewizyjnego przysługuje jedynie w wypadkach wyczerpująco wymienionych w tym przepisie.W sprawie niniejszej powódka wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego jako pierwszej instancji, w którym tenże Sąd uchylił swoje poprzednie postanowienie o odrzuceniu rewizji. Postanowienie takie nie podpada pod żaden z wypadków wymienionych w art. 394 § 1 pkt 1 - 11 k.p.c. Nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie.Należy więc uznać, że na postanowienie sądu pierwszej instancji, uchylające własne postanowienie tego sądu o odrzuceniu rewizji, nie przysługuje w świetle art. 394 § 1 k.p.c. zażalenie.Z tych względów zażalenie powódki, jako niedopuszczalne, należało odrzucić.