I CZ 21/20

Sygn. akt I CZ 21/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) SSN Agnieszka Piotrowska SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa K. P. przeciwko R. sp. z o.o. w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 maja 2020 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt XXVII Ca (…), oddala zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 października 2019 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa K. P. przeciwko R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o zapłatę odrzucił skargę kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 16 maja 2019 r. wniesioną w części oddalającej apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 września 2017 r. Sąd Okręgowy wskazał, że sprawa – wbrew twierdzeniom pozwanej – nie jest sprawą z zakresu prawa pracy. Powód dochodzi odszkodowania nie od 2 pracownika, który był sprawcą szkody wyrządzonej powodowi, ale od pozwanej jako pracodawcy sprawcy szkody. Chodzi więc o sprawę stricte cywilną. W takiej sprawie, gdy ma ona za przedmiot prawa majątkowe, skarga kasacyjną jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu sporu jest niższa niż 50 000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.). Pozwana oznaczyła wartość przedmiotu sporu na kwotę 45 213 zł, która jest niższa niż kwota 50 000 zł. Powoduje to, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (art. 3982 § 2 k.p.c.). Zażalenie na postanowienie z dnia 21 października 2019 r. złożyła pozwana. Zarzuciła naruszenie art. 476 § 1 k.p.c. przez uznanie, że rozpoznawana sprawa nie jest sprawą z zakresu prawa pracy i nie powinna być rozpoznawana w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu prawa pracy. Zastosowanie w niej powinna wobec tego mieć reguła, że w sprawach z zakresu prawa pracy skarga kasacyjna jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie jest niższa niż 10 000 zł (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze in fine k.p.c.). Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W niniejszej sprawie powód dochodzi od pozwanej będącej pracodawcą pracownika, który wyrządził powodowi szkodę, roszczeń z tego tytułu w postaci odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę. Wbrew twierdzeniom pozwanej nie jest to sprawa z zakresu prawa pracy w rozumieniu art. 476 § 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest założenie, że w sytuacji, w której poszkodowany dochodzi od pracodawcy pracownika, który wyrządził szkodę, odpowiedzialności pracodawcy z tego tytułu (art. 120 § 1 k.p.), sprawa nie jest sprawą z zakresu prawa pracy w rozumieniu art. 476 § 1 k.p.c., w związku z czym nie stosuje się do niej reguł postępowania dotyczących tych spraw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2003 r., IV CKN 166/01, niepubl., uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2016 r. III CZP 67/16, OSNC 2017, nr 12, poz. 133). Dotyczy to także reguł określających dopuszczalność skargi kasacyjnej. Zażalenie jest więc bezzasadne, a zaskarżone postanowienie prawidłowe. W sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 45 213 zł i jest niższa niż 3 50 000 zł, co przesądza, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna (art. 3982 § 1 k.p.c.). Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. aj