II CZ 16/18

Sygn. akt II CZ 16/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz (przewodniczący) SSN Marian Kocon SSN Marta Romańska (sprawozdawca) w sprawie z powództwa Gminy G. przeciwko I. L. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 kwietnia 2018 r., zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 listopada 2017 r., sygn. akt II Ca (…), II WSC (…), oddala zażalenie, odstępując od obciążania pozwanej kosztami postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z 13 listopada 2017 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego z 2 sierpnia 2017 r., gdyż uznał ją za niedopuszczalną z powodu zbyt niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia (kwota 12.546 zł), a więc poniżej progu przesądzającego o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie cywilnej o prawa majątkowe, określonego w art. 3982 § 1 k.p.c. na 50.000 zł. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska pozwanej, która kwalifikowała sprawę jako pracowniczą. 2 W zażaleniu na postanowienie z 13 listopada 2017 r. pozwana zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem: - art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c. przez błędną wykładnię i uznanie, że sprawa rozstrzygnięta wyrokiem zaskarżonym wniesioną przez nią skargą kasacyjną nie jest sprawą z zakresu prawa pracy; - art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie powoduje niedopuszczalność skargi kasacyjnej. Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Definicja sprawy z zakresu prawa pracy została ustalona przez ustawodawcę w art. 476 § 1 k.p.c. Takimi sprawami są sprawy o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane, o ustalenie istnienia stosunku pracy, jeżeli łączący strony stosunek prawny, wbrew zawartej między nimi umowie, ma cechy stosunku pracy, o roszczenia z innych stosunków prawnych, do których z mocy odrębnych przepisów stosuje się przepisy prawa pracy, o odszkodowanie dochodzone od zakładu pracy na podstawie przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Stronami stosunków z zakresu prawa pracy są pracodawca i pracownik, a art. 460 § 1 k.p.c. przyznaje zdolność sądową i procesową także takiemu pracodawcy, który z niej nie korzysta w zwykłym obrocie z uwagi na brak osobowości prawnej. Za swojego pracodawcę pozwana uznawała Przedszkole Publiczne z Oddziałem Integracyjnym „T.” w G. i z tym pracodawcą prowadziła spór przed Sądem Rejonowym w G., który wyrokiem z 14 stycznia 2014 r. przywrócił powódkę na stanowisko pracy na dotychczasowych warunkach. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z 10 kwietnia 2015 r. W niniejszej sprawie z żądaniem zasądzenia kwoty 12.546 zł wystąpiła Gmina G., która w świetle ustalonej wykładni art. 460 § 1 k.p.c. nie była pracodawcą powódki, ale przekazała jej to świadczenie, jako mające zaspakajać roszczenia w stosunku do pracodawcy, lecz uczyniła to z zastrzeżeniem zwrotu, ze świadomością, że powódka wiedzie spór ze swoim pracodawcą, po zakończeniu 3 którego może się okazać, iż odpadła podstawa do świadczenia przez pracodawcę, które zaspokoiła powódka. Swoje roszczenie powódka wywodziła z przepisów o nienależnym świadczeniu, które wywodzić należy z przepisów prawa cywilnego i na tej postawie faktycznej i prawnej sprawa została rozstrzygnięta w postępowaniu cywilnym, z zachowaniem reżimu przepisów ogólnych o procesie cywilnym, nie zaś przepisów o postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy. Sprawa ta nie zmieniła charakteru na potrzeby odpowiedzi na pytanie, czy przysługuje w niej skarga kasacyjna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. aj r.g.