I CZ 78/15

Sygn. akt I CZ 78/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "S.” w W. przeciwko Miastu Stołecznemu Warszawie o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2015 r., zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt I ACa 135/14, uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2015 r. z tego powodu, że skarga ta zawiera wprawdzie wniosek o uchylenie tego wyroku, ale brak w niej wskazania, w jakim zakresie takie uchylenie miałoby nastąpić. Na postanowienie z dnia 22 maja 2015 r. strona powodowa złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z pominięciem oznaczenia zakresu żądanego uchylenia i zmiany również stanowi istotną wadę skutkującą odrzuceniem skargi (art. 3986 § 2 k.p.c.; por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20.02.2015 r., V CSK 427/14, niepubl.; z 11.03.2015 r., III CSK 399/14, nie publ.). Oznaczenie zakresu żądnego uchylenia lub uchylenia i zmiany w skardze wniesionej od wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r. w niniejszej sprawie nastąpiło przez wskazanie, że odnosić się ma ono do całego roszczenia, o którym rozstrzygnięto w tym wyroku. Skarżący wskazał bowiem, że wskutek uchylenia miałoby nastąpić zasądzenie na jego rzecz kwoty tego roszczenia z kosztami procesu albo przekazanie rozstrzygnięcia o nim Sądowi Apelacyjnemu. Wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę został w ten sposób odniesiony do całości zaskarżonego wyroku. W tych okolicznościach nie było więc podstaw do zastosowania przez Sąd drugiej instancji art. 3986 § 2 k.p.c. Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 zd. 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.