I CZ 98/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN A. Gola (spraw.).Sędziowie SN: T. Miłkowski, K. Piasecki.SentencjaSąd Najwyższy Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 1982 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa K. N. przeciwko Zakładowi Gastronomii i Handlu Detalicznego "H." w G. o należność pieniężną, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 9 czerwca 1982 r., sygn. akt (…), postanawia:oddalić zażalenie.Uzasadnienie faktyczneW związku z rozwiązaniem łączącej strony umowy agencyjnej K. N. domagała się od pozwanego Zakładu Gastronomii i Handlu Detalicznego "H." w G. zapłaty kwoty 428.564 zł z tzw. funduszu zabezpieczenia. Powołując się na przepis art. 33 k.p.c., powódka wskazywała Sąd Wojewódzki w B. jako właściwy do rozpoznania sprawy.Postanowieniem z dnia 9 czerwca 1982 r. Sąd Wojewódzki w B. uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał ją Sądowi Wojewódzkiemu w W. Sąd Wojewódzki powołał się na postanowienie § 25 umowy stron z dnia 1 listopada 1978 r., według którego wszelkie spory pomiędzy stronami wynikłe na tle jej wykonania rozstrzygać mają sądy powszechne właściwe dla siedziby jednostki macierzystej. Skoro siedziba strony pozwanej mieści się w okręgu właściwości Sądu Wojewódzkiego w W., wyłącznie tenże Sąd powołany jest do rozpoznania sprawy niniejszej.W zażaleniu powódka domagała się uchylenia powyższego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w B. do rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Według przepisu art. 46 § 1 k.p.c. strony mogą się umówić na piśmie o poddanie sądowi pierwszej instancji, który według ustawy nie jest miejscowo właściwy, sporu już wynikłego lub sporów mogących w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego. Tak oznaczony sąd będzie wówczas - jeśli strony nie postanowiły inaczej - sądem wyłącznie właściwym do rozpoznania sprawy. Tak określona swoboda dyspozycyjna stron nie może jednak zmieniać właściwości wyłącznej (art. 46 § 2 k.p.c.).Sąd Wojewódzki dostrzegł trafnie, że strony postanowiły w § 25 umowy z dnia 1 listopada 1978 r. poddać wszelkie spory mogące wyniknąć z tejże umowy sądom powszechnym właściwym dla siedziby jednostki macierzystej. Siedzibą strony pozwanej (jednostki macierzystej) jest G., położona w okręgu właściwości Sądu Wojewódzkiego w W.Określona przez strony w umowie właściwość wyłączna sądów dla rozpoznawania ich spraw oznacza, że właściwość w ten sposób określona eliminuje każdą inną właściwość, a więc także ewentualną właściwość ogólną czy przemienną. Nie mogło zatem mieć znaczenia to, iż roszczenie powódki pozostawało w związku z jej działalnością agenta wykonywaną na terenie B. ani to, iż przed Sądem Wojewódzkim w B. toczył się spór wytoczony przeciwko K. N. przez stronę pozwaną w sprawie niniejszej (…).Gdy zatem brak było podstaw do uwzględnienia zażalenia Sąd Najwyższy z mocy art. 387 w zw. z art. 397 k.p.c. postanowił jak wyżej.