I K 1644/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia St. Rybczyński. Sędziowie: Z. Sitnicki, E. Merz (sprawozdawca). Prokurator: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana P. osk. z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 20 października 1951 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 20 października 1951 r. oskarżony Jan P. został skazany za przestępstwo przewidziane w art. 286 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia za to, że będąc pracownikiem Zakładów Roszarniczych delegowanym do przeprowadzenia kontraktacji lnu przekroczył swoje uprawnienia przez to, że podając się za funkcjonariusza władz bezpieczeństwa publicznego i stosując różne formy nacisku oraz grożąc użyciem broni palnej, zmuszał rolników do zawierania umów o uprawę większych ilości lnu niż sami deklarowali i niż to przewidywał uprzednio sporządzony gromadzki plan produkcyjny, a ponadto zawarł z nimi umowy na warunkach sprzecznych z ich wolą, wykorzystując podstępnie nieświadomość zainteresowanych, czym poderwał zaufanie do poczynań gospodarczych Rządu w terenie i tym samym naraził interes publiczny na znaczną szkodę.Od tego wyroku oskarżony założył rewizję wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i o uniewinnienie go ze względu na brak zamiaru przestępnego, ewentualnie o skazanie z art. 286 § 3 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Ustalenia Sądu pierwszej instancji dotyczące sposobu postępowania oskarżonego przy przeprowadzaniu akcji kontraktacji lnu są bezbłędne i znajdują pełne pokrycie w materiale dowodowym sprawy. Działanie tego rodzaju polegające na wymuszaniu u chłopów podpisów na umowie o kontraktację lnu lub na wpisywaniu na kontrakcie, wbrew woli kontrahenta, większej przestrzeni od zadeklarowanej jest działaniem wybitnie szkodliwym i sprzecznym z zasadami sojuszu robotniczo-chłopskiego. Fakt, że pobudką działania oskarżonego była chęć przełamania oporu chłopów i skłonienia ich do kontraktacji nie pozbawia działania oskarżonego cech szkodliwości społecznej i charakteru przestępnego. Rewizja zarzucając brak "zamiaru przestępnego" w czynie oskarżonego nie bierze pod uwagę tego, że pobudka działania nie jest identyczna z zamiarem przestępnym, mimo istnienia między nimi ścisłego związku. Oskarżony postępował świadomie i rozmyślnie w zarzucany mu sposób i dlatego kwalifikacja jego czynu jako przestępstwa przewidzianego w art. 286 § 1 k.k. jest trafna, pobudki czynu znalazły natomiast swój wyraz w wymiarze kary.Z tych powodów utrzymano zaskarżony wyrok w mocy.