I K 1670/52/I

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Cyprian (sprawozdawca). Sędziowie: J. Zembaty, S. Kurowski. Prokurator: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adama G. i innych oskarżonych z art. 286 § 1 i 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 18 marca 1952 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2 i 3, art. 386, 388 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonych Adama G. i Władysława P. zarzuca, między innymi, obrazę art. 324 w związku z art. 310 § 2 k.p.k., której dopuścił się Sąd prowadząc w dniu 18 marca 1952 r. rozprawę w dalszym ciągu mimo poprzedniego odroczenia rozprawy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Zarzut obrazy art. 324 w związku z art. 310 § 2 k.p.k. przez "anulowanie" postanowienia o odroczeniu sprawy, powołaniu nowych biegłych księgowych i następne wydanie wyroku bez badania tych biegłych, jest zasadny.Skoro Sąd Wojewódzki powziął wątpliwości w związku ze sprawą ekspertyzy buchalteryjnej i to wątpliwości tak poważne, że spowodowały otwarcie już zamkniętego bardzo obszernego przewodu sądowego, to należałoby oczekiwać, że wątpliwości te zostały w jakiś sposób rozproszone, jeżeli Sąd Wojewódzki od badania biegłych odstąpił. Z akt sprawy jednak nie wynika, by w czasie między postanowieniem o odroczeniu a jego "anulowaniem" stało się cokolwiek co by mogło wyjaśnić powstałe wątpliwości, a zatem należy dojść do wniosku, że nie to pierwsze postanowienie narusza przepisy procesowe, jak to błędnie stwierdził Sąd Wojewódzki "anulując" swoje postanowienie, lecz właśnie to drugie postanowienie "anulujące" pierwsze.Wznowienie przewodu sądowego jest dopuszczalne po jego zamknięciu, jeżeli w czasie narady nad wyrokiem sąd orzekający dojdzie do wniosku, że materiał dowodowy nie jest jeszcze kompletny, natomiast nie jest dopuszczalną zmiana takiego postanowienia w formie jego "anulowania", jeżeli brak po temu merytorycznych, uzasadnionych powodów, albowiem godzi to w zasadę, w myśl której sąd ma obowiązek ujawnienia prawdy materialnej.Uchybienie to jest dostatecznie poważne by spowodować uchylenie zaskarżonego wyroku.W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok uchylono w całości.