I PKN 682/01

Postanowienie z dnia 4 września 2002 r. I PKN 682/01 Nie stanowi okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji potrzeba wykładni przepisów, których naruszenie nie zostało wskazane jako podstawa kasacji, ani przepisu, który był przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego, usta-lonej w tej sprawie w wyroku przekazującym sprawę do ponownego rozpozna-nia. Przewodniczący SSN Józef Iwulski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2002 r. sprawy z powództwa Krystyny P. przeciwko Szkole Podstawowej w G. o uzna-nie za bezskuteczne oświadczenia woli o przeniesieniu w stan nieczynny i dopusz-czenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 28 czerwca 2001 r. [...] o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2001 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpie-czeń Społecznych w Rzeszowie zmienił wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Ropczycach z dnia 26 sierpnia 1999 r. [...], w ten sposób, że oddalił powództwo Kry-styny P. przeciwko Szkole Podstawowej w G. o uznanie przeniesienia w stan nie-czynny za bezskuteczne. Wyrok ten kasacją zaskarżyła powódka. Jako okoliczności uzasadniające roz-poznanie kasacji powódka wskazała „potrzebę wykładni art. 20 ust. 3 Karty Nauczy-ciela zwłaszcza z powodu oczywistego charakteru naruszenia tego przepisu, a nadto istnienie w sprawie zagadnienia prawnego związanego z zarzutem naruszenia art. 217 § 1 i 2 k.p.c. i 224 § 1 k.p.c. w szczególności zakresu badania przez Sąd istnie-nia okoliczności uzasadniających przeniesienie powódki w stan nieczynny; dodatko-wo rozpoznanie kasacji uzasadnione jest poważnym naruszeniem innych przepisów 2 postępowania zwłaszcza jeżeli chodzi o zakres postępowania dowodowego i ocenę dowodów, co doprowadziło do niedostatecznego wyjaśnienia zasadniczych kwestii w sprawie”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 393 k.p.c. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, Dz.U. Nr 48, poz. 554), jeżeli zaskarżo-ne orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wy-kładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących roz-bieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1). Nie jest okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji „poważne narusze-nie innych przepisów postępowania”. Przepisy te nie zostały wskazane, co dotyczy nie tylko przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, ale także podstaw kasacji i ich uzasadnienia. Nie może stanowić okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji zarzut naruszenia przepisu, który nie jest podstawą kasacji. Zgodnie bowiem z art. 39311 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w grani-cach zaskarżenia oraz jej podstaw. Niemożliwe jest więc przyjęcie kasacji do rozpo-znania ze względu na okoliczności (naruszenie przepisów), które wykraczają poza podstawy kasacji, a więc nie mogą być uwzględnione przy jej rozpoznaniu. Powódka powołuje się na potrzebę wykładni wskazanych przepisów prawa (choć używa też sformułowań nawiązujących do występowania istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistego naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie). Potrzeba taka nie wy-stępuje, gdyż przepisy art. 217 i 224 k.p.c. w ogóle nie dotyczą „zakresu badania ist-nienia okoliczności uzasadniających przeniesienie powódki w stan nieczynny” (po-mijając już, że są to przepisy dotyczące postępowania przed sądem pierwszej in-stancji, a zaskarżony jest wyrok sądu drugiej instancji). Przepis art. 217 k.p.c. stano-wi, że strona może do zamknięcia rozprawy przytaczać okoliczności faktyczne i do-wody oraz określa przesłanki pominięcia środków dowodowych. Jego regulacja w 3 ogóle nie dotyczy kwestii jakie okoliczności i dowody są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd pierwszej instancji nie pominął żadnych wniosków dowodowych powód-ki, a przed zamknięciem rozprawy powódka oświadczyła, że żadnych wniosków nie zgłasza. Przepis art. 224 § 1 k.p.c. stanowi natomiast, że przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną (takie stwierdzenie na-stąpiło przed zamknięciem rozprawy przed sądem pierwszej instancji), a więc także nie dotyczy zakresu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie występuje też potrzeba wykładni art. 20 ust. 3 Karty Nauczyciela. Sąd drugiej instancji rozpo-znawał sprawę ponownie po uchyleniu przez Sąd Najwyższy (wyrok z dnia 23 stycz-nia 2001 r., I PKN 201/00) poprzednio wydanego w tej sprawie wyroku Sądu Okrę-gowego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 1999 r. [...]. W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania została dokonana wykładnia tego przepisu, która zgodnie z art. 39317 k.p.c. wiązała Sąd drugiej instan-cji. Nadto według tego przepisu nie można oprzeć kasacji od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Inaczej mówiąc, w tej sprawie nie można do-konać innej wykładni niż ustalona w wyroku przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania, a więc nie występuje też potrzeba takiej wykładni jako okoliczność uzasadniająca rozpoznanie kasacji. Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c. ========================================