I PR 233/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Tyszka. Sędziowie: S. Graban, S. Rejman (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana W. przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcji Elementów Budowlanych w W. o odszkodowanie, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 15 września 1962 r.,zaskarżony wyrok w tym tylko zmienił, że zasądzoną na rzecz powoda rentę podwyższył począwszy od dnia 1 lipca 1958 r. z 90 zł do 178 zł.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki po ustaleniu, że pozwane Przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku, jakiemu powód uległ w zatrudnieniu, zasądził na jego rzecz m. in. rentę uzupełniającą, począwszy od dnia 1.VII.1958 r., w wysokości po 90 zł miesięcznie. Z uzasadnienia wyroku wynika, że powód gdyby nie uległ wypadkowi, zarabiałby 2.240 zł. Obecnie zarobki jego wynoszą 1.375 zł, co łącznie z rentą otrzymywaną z ZUS-u daje kwotę 2.155 zł. Szkoda więc powoda, do wyrównania której zobowiązane jest pozwane Przedsiębiorstwo, zamyka się w kwocie 90 zł (w zaokrągleniu).Wyrok ten zaskarżył tylko powód w części oddalającej powództwo w stosunku do renty uzupełniającej - z wnioskiem o podwyższenie jej do kwoty 178 zł w skali miesięcznej.Rewizja jest - zdaniem Sądu Najwyższego - uzasadniona.Sąd Wojewódzki ustalając, że powód pobiera rentę z ZUS-u, począwszy od dnia 1.VII.1958 r., w wysokości 780 zł, oparł się na obliczeniu z dnia 15.VII.1958 r. Tymczasem, jak to ewidentnie wynika z akt rentowych, które były zaliczone w poczet materiału dowodowego przed sądem I instancji, obliczenie to zostało skorygowane decyzją z dnia 28.I.1959 r., mocą której rentę dla powoda ustalono - począwszy od dnia 1.VII.1958 r. - na kwotę 687 zł miesięcznie.Szkoda więc skarżącego wynosi nie 90, lecz 178 zł i dlatego w tej części zaskarżony wyrok ulega zmianie (art. 386 k.p.c.).Wprawdzie między ustaleniem sądu I instancji co do wysokości renty pobieranej przez powoda z ZUS-u a materiałem dowodowym istnieje wyraźna sprzeczność, jednakże fakt ten sam przez się nie powoduje uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Po ponownym bowiem rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki nie mógłby ustalić jej w innej wysokości, niż to wynika z dokumentu publicznego. Odmiennej zaś treści ustalenie byłoby znów oczywiście wadliwe.W tych okolicznościach, gdy nie chodzi o swobodną ocenę dowodu, lecz jedynie o prawidłowe jego odczytanie, sąd rewizyjny obowiązany jest skorygować błąd sądu meriti i orzec co do istoty sprawy.