I PR 28/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Stypułkowska. Sędziowie: M. Piekarski, J. Knap (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Wojciecha B. przeciwko Kopalni Węgla Kamiennego "P." w P., obecnie "XXX-lecia PRL" w P., o sprostowanie opinii i zapłatę na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 20 grudnia 1974 r.,oddalił rewizję.Uzasadnienie faktycznePowód Wojciech B. był zatrudniony w pozwanej Kopalni Węgla Kamiennego w P. (obecnie "XXX-lecia PRL"). Pismem z dnia 11.III.1974 r. zakład pracy dokonał wypowiedzenia warunków pracy i płacy, proponując nowe. Wobec nieprzyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków stosunek pracy uległ rozwiązaniu z dniem 31.III.1974 r.W świadectwie pracy, wystawionym w dniu 17.IV.1974 r., jako przyczynę zwolnienia z pracy wskazano "samowolne porzucenie pracy". W opinii zaś z dnia 19.IV.1974 r. zamieszczono zdanie, że powód "w okresie zatrudnienia okazał się pracownikiem przeciętnym, wymagającym stałej kontroli ze strony dozoru".Po ostatecznym sprecyzowaniu roszczeń powód domagał się sprostowania świadectwa pracy i opinii przez skreślenie przytoczonych sformułowań; ponadto żądał zasądzenia od pozwanej Kopalni 30.000 zł odszkodowania, tj. po 5.000 zł miesięcznie za okres 6 miesięcy pozostawania bez pracy i nakazania pozwanej dopuszczenia powoda do pracy wobec bezskuteczności prawnej dokonanego wypowiedzenia.Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 20.XII.1974 r.:1) umorzył postępowanie o sprostowanie świadectwa pracy;2) odrzucił pozew w części dotyczącej roszczenia o dopuszczenie do pracy i zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i3) oddalił powództwo w pozostałej części.Sąd Wojewódzki ustalił, że pozwana Kopalnia w dniu 24.VI.1974 r. sporządziła nowe świadectwo pracy, pomijając w nim błędną wzmiankę o porzuceniu pracy przez powoda. W tymże dniu chciała je wręczyć obecnemu w biurze powodowi. Ten jednak odmówił przyjęcia, wobec czego dokonano doręczenia pocztą. W tym stanie rzeczy Sąd Wojewódzki umorzył postępowanie o sprostowanie świadectwa pracy na podstawie art. 355 k.p.c.Roszczenie o sprostowanie opinii pracowniczej Sąd Wojewódzki uznał za nieuzasadnione. Zachowanie się bowiem powoda jako pracownika ujawniało niedopełnienie przezeń obowiązków na stanowisku metaniarza. Dlatego zakład pracy mógł scharakteryzować pracę powoda w sposób użyty w opinii.Według ustaleń Sądu Wojewódzkiego, powód wyjaśnił, że pozostawał od dnia 1.IV.1974 r. bez pracy, gdyż liczył na korzystne dla siebie rozstrzygnięcie sprawy o dopuszczenie do pracy w pozwanej Kopalni. Z wnioskiem o dopuszczenie do pracy wystąpił do Zakładowej Komisji Rozjemczej w dniu 26.III.1974 r. Sprawa w tym przedmiocie toczy się przed Sądem Powiatowym w Wodzisławiu. Wobec zawiłości sporu wcześniej wszczętego w tej mierze należało - zdaniem Sądu Wojewódzkiego - odrzucić pozew w części dotyczącej żądania dopuszczenia do pracy i zapłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy - z mocy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.W rewizji powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest nieuzasadniona.Nie stanowi uchybienia procesowego przesłuchanie na rozprawie świadków pod nieobecność strony, która zgłosiła ten dowód, jeżeli jest ona reprezentowana przez obecnego na rozprawie pełnomocnika. Pełnomocnictwo procesowe bowiem obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich czynności łączących się z prowadzeniem sprawy (art. 91 pkt 1 k.p.c.). Nie ma zatem znaczenia w sprawie kwestia, czy wbrew życzeniu powoda jego pełnomocnik procesowy nie powiadomił go o terminie rozprawy, na której nastąpiło przesłuchanie świadków. Sąd zaś nie ma obowiązku powiadomienia o terminie rozprawy strony działającej przez przedstawiciela procesowego.Wskazani w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku świadkowie, przełożeni powoda, zeznali fakty, w których świetle sposób wykonywania przez powoda obowiązków pracowniczych na odpowiedzialnym stanowisku metaniarza nasuwał konieczność ciągłego sprawdzania, czy pracownik wykonał powierzone mu czynności i czy wykonał je należycie. Dlatego Sąd Wojewódzki miał podstawę do oceny, że zakład pracy uprawniony był do zamieszczenia w opinii zgodnej z rzeczywistością wzmianki, iż powód "okazał się pracownikiem przeciętnym, wymagającym stałej kontroli ze strony dozoru".W związku z zakwestionowanym przez powoda wypowiedzeniem warunków pracy i płacy pomiędzy stronami toczy się sprawa wcześniej wszczęta przez powoda o dopuszczenie go do pracy. Trafnie przeto Sąd Wojewódzki z mocy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. odrzucił pozew w części dotyczącej roszczenia o dopuszczenie do pracy i o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy z przyczyny ewentualnie wadliwego rozwiązania umowy o pracę.Pracownik, któremu wydano świadectwo pracy z podaniem w nim informacji o sposobie rozwiązania stosunku pracy, informacji niezgodnej z rzeczywistością i mogącej utrudnić mu otrzymanie nowego zatrudnienia, ma obowiązek żądać bezzwłocznie, aby zakład pracy sprostował nieprawdziwą relację. Jeżeli pracownik nie przejawił w tym względzie wymaganej aktywności, a nieprawdziwa wzmianka w opinii okazała się wynikiem błędu po stronie zakładu pracy, który go natychmiast - po dowiedzeniu się o błędzie - sprostował, sporządzając właściwe świadectwo pracy, pracownikowi pozostającemu bez pracy w związku z wadliwym świadectwem pracy nie przysługuje roszczenie o odszkodowanie z tego tytułu za czas nieuzasadnionego opóźnienia w zgłoszeniu żądania sprostowania świadectwa pracy.Taki stan istnieje w sprawie. Pozwana Kopalnia błędnie uznała milczenie powoda co do oferty zmienionych warunków pracy i płacy za przyjęcie oferty, a z kolei nieobecność pracownika w pracy od dnia 1.IV.1974 r. - za porzucenie pracy.Skoro więc zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Sąd Najwyższy oddalił rewizję z mocy art. 387 k.p.c.