I PR 398/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Krzyżanowski (sprawozdawca).Sędziowie: F. Szczepański, J. Knap.SentencjaNiniejsze orzeczenie jest wyrazem tendencji orzecznictwa Sądu Najwyższego nieuznawania przyczynienia się poszkodowanego pracownika do wypadku w sytuacji, gdy działał on w dobrze pojętym interesie zakładu pracy. Np. w sprawie z 6 października 1951 r. Ł.C. 310/51 (OSN 1952/II poz. 56) Sąd Najwyższy uznał, że pracownikowi który wskutek nienależytej organizacji pracy ma tyle wolnego czasu, że może przyjść z pomocą towarzyszom pracy, i który wykorzystując ten czas pomaga swym towarzyszom, na ogół nie można przypisywać winy, jeżeli w czasie takiej pracy ulegnie wypadkowi, tylko dlatego, że pracę wykonywał "ze swej woli". W ostatnim czasie w wielu sprawach Sąd Najwyższy zajmuje podobne stanowisko. Np. w sprawie z 9 listopada 1962 r. 2 CR 84/62 Sąd Najwyższy wyraził zapatrywanie, że pracownikowi który po chwilowym urazie podejmuje się dalszego wykonywania swych obowiązków wobec zakładu pracy, nie można w ogóle zarzucać winy ani w pogorszeniu ani spowodowaniu wypadku. W sprawie zaś z 13 marca 1963 r. 4 CR 250/62 zawarta jest teza, że zaabsorbowanie pracownika w kierunku osiągnięcia - i to w danych warunkach szybko zamierzonego efektu przedsiębranych czynności, nawet jeśli przy tym dopuścił się nieuwagi, nie może mu być poczytane za przyczynienie się powstania szkody.Notka: W uzasadnieniu odesłanie do: art. 24 dekretu z dnia 25 czerwca 1954 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Tekst jednolity: Dz. U. z 1958 r. Nr 23, poz. 97); art. 158 § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. Kodeks zobowiązań (Dz. U. z 1933 r. Nr 82, poz. 598).