I PRN 139/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN W. Myga. Sędziowie SN: Z. Świeboda, A. Grymaszewski (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Franciszka W. przeciwko Wojewódzkiemu Związkowi Spółdzielni Rolniczych - Zakładowi Obrotu Artykułami Przemysłu Lekkiego w R. o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 17.VIII.1982 r.uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneTerenowa Komisja Odwoławcza do Spraw Pracy w Jarosławiu uwzględniając odwołanie Franciszka W. od rozwiązania umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym od dnia 1.X.1982 r., orzeczeniem z dnia 22.XII.1981 r. przywróciła wnioskodawcę na poprzednio zajmowane stanowisko pracy.Od orzeczenia tego odwołał się Franciszek W., domagając się przyznania wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy, oraz zaznaczył, że od dnia 2.X. do dnia 21.XI.1981 r. pobierał zasiłek chorobowy.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17.VIII.1982 r. zasądził od pozwanego Zakładu Obrotu Artykułami Przemysłu Lekkiego w R. na rzecz wnioskodawcy wynagrodzenie za okres 3 miesięcy pozostawania bez pracy, ustalając, że skoro w wyniku prawomocnego orzeczenia wnioskodawca podjął pracę w dniu 12.I.1982 r., przeto zgodnie z art. 57 § 1 k.p. przysługuje mu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przez okres 3 miesięcy.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL i, zarzucając rażące naruszenie art. 57 § 1 k.p. w związku z art. 6 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz. U. z 1975 r. Nr 34, poz. 188), wniósł o jego uchylenie i zasądzenie od strony pozwanej na rzecz wnioskodawcy wynagrodzenia za okres 3 miesięcy pozostawania bez pracy pomniejszonego o zasiłek chorobowy, jaki otrzymywał od dnia 2.X.1981 r. do dnia 21.XI.1981 r.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżący słusznie w rewizji nadzwyczajnej podnosi, że zgodnie z art. 57 k.p. pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie na czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc, z tym zastrzeżeniem, że zasądzenie tego wynagrodzenia jest obligatoryjne. Oznacza to, że już Komisja Odwoławcza, przywracając wnioskodawcę do pracy, obowiązana była nawet bez wniosku ze strony pracownika przyznać mu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem rewizji nadzwyczajnej, że należne wnioskodawcy wynagrodzenie w następstwie przywrócenia do pracy powinno ulec zmniejszeniu o wypłacony mu zasiłek chorobowy analogicznie jak w przypadku przewidzianym w § 3 art. 57 k.p., gdy pracownik w okresie pozostawania bez pracy otrzymywał wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w innym zakładzie pracy.W takim przypadku stosownie do dyspozycji powołanego przepisu pracownikowi rzeczywiście przyznaje się różnicę wynagrodzenia, jakie powinien otrzymać w macierzystym zakładzie pracy po potrąceniu otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia w innym zakładzie pracy.W przypadku gdy w okresie pozostawania bez pracy pracownik był czasowo niezdolny do pracy i nabył uprawnienie do zasiłku chorobowego, okres pobierania tego zasiłku należy odliczyć od okresu, za który pracownikowi ma być przyznane wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.Zasiłek chorobowy bowiem jest świadczeniem z ubezpieczenia społecznego i przysługuje za czas niezdolności do pracy, kiedy pracownik traci prawo do wynagrodzenia. Jeżeli zaś pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia w okresie niezdolności do pracy, zasiłek chorobowy za ten okres nie przysługuje zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz. U. z 1975 r. Nr 34, poz. 188).Oznacza to, że za okres niezdolności do pracy z powodu choroby pracownik może otrzymać tylko albo wynagrodzenie, albo zasiłek chorobowy.Wnioskodawca w okresie pozostawania bez pracy od dnia 1.X.1981 r. do dnia 12.I.1982 r. otrzymał zasiłek chorobowy w okresie od dnia 2.X.1981 r. do dnia 21.XI.1981 r. i ponieważ za ten sam okres Okręgowy Sąd Pracy przyznał mu wynagrodzenie bez odliczania okresu pobierania zasiłku chorobowego, zaskarżony wyrok nie może się ostać w mocy.W związku z powyższym, mając na uwadze, że Okręgowy Sąd Pracy w zaskarżonym wyroku nie zajął się tym zagadnieniem, jak również nie określił ściśle wysokości należnego wnioskodawcy wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, po odliczeniu z okresu 3 miesięcy okresu pobierania zasiłku chorobowego, Sąd Najwyższy z mocy art. 422 § 2 k.p.c. w związku z art. 277 § 2 k.p. orzekł jak w sentencji.