I PRN 207/83

Uzasadnienie faktyczneWnioskodawczyni żądała przywrócenia jej do pracy w Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w K. i zapłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.Komisja Odwoławcza do Spraw Pracy oddaliła odwołanie po ustaleniu, że przeciwko wnioskodawczyni toczy się postępowanie karne, w którym jest ona podejrzana o zabranie w celu przywłaszczenia artykułów spożywczych spółdzielni wartości 239.000 zł. Wnioskodawczyni w postępowaniu karnym przyznała, że dokonała włamania do sklepu i zagarnęła mienie Spółdzielni. W tej sytuacji uzasadnione było rozwiązanie umowy o pracę z wnioskodawczynią bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych.Od prawomocnego orzeczenia Komisji Odwoławczej wniósł rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zarzucając rażące naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 i 2 k.p. oraz art. 245 k.p.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Pismo pozwanej Spółdzielni z dnia 31 stycznia 1983 r. zawierające oświadczenie o rozwiązaniu z wnioskodawczynią umowy o pracę bez wypowiedzenia zawiera jedynie stwierdzenie ciężkiego naruszenia przez wnioskodawczynię podstawowych obowiązków pracowniczych, wskazanie art. 52 § 1 k.p. jako podstawy prawnej, oraz pouczenie o przysługującym jej prawie odwołania się do Komisji Odwoławczej. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 54 k.p. oświadczenie to nie zawiera wskazania konkretnej przyczyny rozwiązania z wnioskodawczynią umowy o pracę. W takim zaś przypadku pracownik może skutecznie żądać przywrócenia do pracy i oddalenie takiego wniosku przez Komisję Odwoławczą stosownie do treści art. 62 k.p. jest dopuszczalne tylko w przypadku stwierdzenia, że przywrócenie do pracy byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Taki zaś wniosek byłby na pewno usprawiedliwiony, gdyby istotnie wnioskodawczyni dokonała zagarnięcia mienia Spółdzielni. Dla stwierdzenia tego faktu nie wystarczało jednakże ustalenie, iż wnioskodawczyni przed organami MO przyznała się do popełnienia tego przestępstwa. W tym przedmiocie - przy braku prawomocnego wyroku skazującego - niezbędne było dokonanie przez Komisję Odwoławczą ustaleń pozwalających na stwierdzenie stanu rzeczywistego. Konieczne było zwłaszcza przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej. Z akt tych wynika, że postępowanie karne przeciwko wnioskodawczyni zostało umorzone z braku dostatecznych dowodów popełnienia zarzucanego jej czynu (akta 2 Ds 315/83 Prokuratury Rejonowej w Koninie). Komisja zaś nie poczyniła żadnych własnych ustaleń, które wskazywałyby na popełnienie przez wnioskodawczynię przestępstwa na szkodę Spółdzielni.Zasadnie zatem narzuca się w rewizji nadzwyczajnej, iż zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo i należało je uchylić oraz przekazać sprawę Komisji do ponownego rozpoznania.