I PRN 34/94

Izba Cywilna1994-06-14

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy rozpoznanie sprawy ze stosunku pracy przez jednego sędziego bez udziału ławników, mimo że art. XII przepisów wprowadzających kodeks postępowania cywilnego wyłącza takie sprawy z możliwości rozpoznania w składzie jednego sędziego, prowadzi do nieważności postępowania?
Ratio decidendi
Rozpoznanie sprawy ze stosunku pracy przez jednego sędziego bez udziału ławników stanowi naruszenie art. XII przepisów wprowadzających kodeks postępowania cywilnego, co skutkuje nieważnością postępowania. Skutkiem tego uchybienia jest uchylenie orzeczenia wydanego przez tak obsadzony sąd i zniesienie postępowania dotkniętego nieważnością.
Stan faktyczny
Zarząd Miasta i Gminy w S. pozwał Andrzeja I. o zapłatę kwoty wynikającej z rzekomo nienależnie pobranego przez niego wynagrodzenia za pracę. Sąd Rejonowy w Poznaniu wydał wyrok zaoczny, uwzględniając powództwo, orzekając w składzie jednego sędziego bez udziału ławników. Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną, zarzucając naruszenie przepisów o składzie sądu oraz wadliwe doręczenie zawiadomienia o rozprawie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, zniósł dotychczasowe postępowanie w sprawie i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Poznaniu - Sądowi Pracy.

Pełny tekst orzeczenia

- 1 - Wyrok z dnia 14 czerwca 1994 r. I PRN 34/94 Rozpoznanie sprawy ze stosunku pracy przez jednego sędziego bez udziału ławników narusza art. XII przepisów wprowadzających kodeks postępowania cywilnego a w konsekwencji powoduje nieważność postępowania. Skutkiem tego uchybienia jest uchylenie orzeczenia wydanego przez tak obsadzony sąd i zniesienie postępowania dotkniętego nieważnością. Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Jana Szewczyka, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 1994 r. sprawy z powództwa Zarządu Miasta i Gminy w S. przeciwko Andrzejowi I. o zapłatę na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 9 października 1991 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok, zniósł dotychczasowe postępowanie w sprawie i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Poznaniu - Sądowi Pracy. U z a s a d n i e n i e W pozwie złożonym dnia 14 czerwca 1991 r. do Sądu Rejonowego w Poznaniu Zarząd Miasta i Gminy w S. żądał zasądzenia od powoda Andrzeja I. kwoty 8.910.249 zł. z ustawowymi odsetkami. Podstawę żądania - jak to wynika z uzasadnienia pozwu i dołączonych do pozwu dokumentów - stanowił stosunek pracy z pozwanym jako dyrektorem Ośrodka Sportu i Rekreacji w S. w związku z twierdzeniem strony powodowej, że pozwany pobrał nienależnie zawyżone wynagrodzenie za pracę. W wyroku zaocznym z dnia 9 października 1991 r., który został wydany przez jednego sędziego bez udziału ławników, Sąd Rejonowy w Poznaniu uwzględnił w całości żądanie pozwu, zasądzając od pozwanego na rzecz Zarządu Miasta i Gminy w S. żądane kwoty wraz z kosztami postępowania. W rewizji nadzwyczajnej od tego wyroku wniesionej do Sądu Najwyższego 13 maja 1994 r. Minister Sprawiedliwości zarzucił rażące naruszenie art. XII przepisów wprowadzających k.p.c. i art. 139 § 1 k.p.c. oraz naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej na skutek rozpoznania sprawy z zakresu prawa pracy przez jednego sędziego oraz przez bezpodstawne przyjęcie skuteczności zastępczego doręczenia pozwanemu zawiadomienia o rozprawie pomimo niewyjaśnienia, czy o złożeniu tego zawiadomienia urząd pocztowy zawiadomił adresata w sposób określony w art. 139 § 1 k.p.c. Wniosek rewizji nadzwyczajnej dotyczył uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Poznaniu - Sądowi Pracy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: - 2 - Art. XII przepisów prowadzających k.p.c. dopuszcza w drodze zarządzenia prezesa sądu rejonowego - rozpoznanie każdej sprawy należącej do właściwości tego sądu przez jednego sędziego, wyraźnie zastrzegając, że nie dotyczy to jednak spraw ze stosunków rodzinnych i ze stosunku pracy. W tych ostatnich zatem sprawach powołany przepis szczególny co do składu sądu nie ma zastosowania co oznacza, że rozpoznanie sprawy ze stosunku pracy następuje - zgodnie z zasadą określoną w art. 47 § 1 k.p.c. - w składzie jednego sędziego jako przewodniczącego oraz dwóch ławników. Kwestionowany wyrok został wydany bez udziału ławników w sprawie z pozwu zakładu pracy przeciwko pracownikowi o zwrot nadpłaconego wynagrodzenia za pracę, co pozwala przyjąć zasadność oceny przedstawionej w rewizji nadzwyczajnej, że jest to sprawa ze stosunku pracy w rozumieniu art. XII przepisów wprowadzających k.p.c. oraz art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c. Wydanie tego wyroku z naruszeniem przepisów o składzie sądu powoduje nieważność postępowania (art. 369 pkt 4 k.p.c.). Jeżeli ponadto w rewizji nadzwyczajnej zasadnie zarzucano, że do wydania przedmiotowego wyroku zaocznego doszło bez upewnienia się przez sąd czy pozwany został zawiadomiony o rozprawie - to zgodzić się trzeba z Ministrem Sprawiedliwości, że wskazane naruszenia uzasadniają ich kwalifikację nie tylko w kategorii rażącego naruszenia prawa a także naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji - stosownie do art. 422 § 1 i § 2 k.p.c. w związku z art. 388 § 2 k.p.c. i art. 423 k.p.c. - należało uchylić zaskarżony wyrok i znosząc dotychczasowe - dotknięte nieważnością postępowanie przed Sądem Rejonowym w Poznaniu - przekazać sprawę do rozpoznania właściwemu Sądowi Rejonowemu w Poznaniu-Sądowi Pracy.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 139 § 1 KPCart. 47 § 1 KPCart. 476 § 1 pkt 1 KPCart. 369 pkt 4 KPCart. 422 § 1art. 388 § 2 KPCart. 423 KPC§ 1§ 1 pkt 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026. · PDF źródłowy