I PRN 47/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Zaziemski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Knap, M. Krzyżanowska.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Gabriela M. przeciwko Przedsiębiorstwu Handlu Odzieżą "Otex" w S. o zapłatę diet na skutek rewizji nadzwyczajnej Centralnej Rady Związków Zawodowych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia 2 lutego 1976 r.uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca domagał się zasądzenia od Przedsiębiorstwa "Otex" kwoty 2.860 zł z tytułu diet za okres od dnia 1.V.1975 r. do dnia 30.IX.1975 r. Zakładowa Komisja Rozjemcza uznała żądanie wnioskodawcy za nieuzasadnione, a Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił jego odwołanie, opierając swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach i wynikających z nich rozważaniach.Wnioskodawca jest zatrudniony w charakterze kierowcy-konwojenta i jego praca polega głównie na wyjazdach. Dlatego też wynagrodzenie za tak świadczoną pracę zostało uregulowane odrębnymi przepisami, które uwzględniają specyfikę pracy kierowcy.Uchwała nr 60 Rady Ministrów z dnia 15 marca 1974 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników transportu samochodowego, spedycji krajowej i komunikacji miejskiej, jak i zarządzenie nr 11 Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 15 marca 1974 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników zatrudnionych w transporcie samochodowym, spedycji krajowej i komunikacji miejskiej nie przewidują wypłaty diet. Powoływanie się na przepisy uchwały nr 90 Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1973 r. dotyczące wypłacania diet z tytułu podróży służbowych - zdaniem Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych - jest nieuzasadnione, gdyż dotyczą one podróży służbowych odbywanych na podstawie poleceń wyjazdów służbowych zakładów pracy i diety w tym przypadku stanowią świadczenie pieniężne przyznane na pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania pracownika w czasie podróży służbowej.Nie ma on jednak prawa do wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, które otrzymują kierowcy w związku z wykonywaniem pracy. Rewizja nadzwyczajna Centralnej Rady Związków Zawodowych zarzuca wyrokowi Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rażące naruszenie przepisów uchwały nr 90 Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1973 r. w sprawie diet i innych należności za czas podróży służbowych na obszarze kraju (M. P. Nr 22, poz. 127), wnosi o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy dochodzonej należności lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.Zgodnie z uchwałą nr 90 Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1973 r. w sprawie diet i innych należności za czas podróży służbowych na obszarze kraju diety stanowią ekwiwalent pieniężny za zwiększone koszty utrzymania w czasie podróży służbowych, a charakter prawny tego świadczenia wyklucza uzależnienie jego wymagalności od obowiązujących przepisów płacowych poszczególnych kategorii pracowników.Dlatego też błędny jest pogląd prawny zawarty w zaskarżonym wyroku, że kierowcom nie przysługują należności przewidziane w wymienionej uchwale nr 90 Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1973 r. z uwagi na odrębne uregulowanie zasad ich wynagradzania w przepisach uchwały nr 60 Rady Ministrów z dnia 15 marca 1974 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników transportu samochodowego, spedycji krajowej i komunikacji miejskiej (M. P. Nr 9, poz. 66).Zarówno wymieniona uchwała nr 60, jak i zarządzenie nr 11 Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 18 marca 1974 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników zatrudnionych w transporcie samochodowym, spedycji krajowej i komunikacji miejskiej (Dz. Urz. MPPiSS Nr 5, poz. 1) nie regulują kwestii dotyczących należności pracowników z tytułu podróży służbowych z uwagi na obowiązujące w tym zakresie odrębne przepisy.Wychodząc z odmiennych założeń, Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nie rozpoznał roszczenia wnioskodawcy w ramach postanowień uchwały nr 90 Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1973 r., z której wnioskodawca wywodzi dochodzone roszczenie, i dlatego zaskarżony wyrok powinien być uchylony, a sprawa przekazana temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Tak też orzekł Sąd Najwyższy z mocy art. 422 § 2 k.p.c. w związku z art. 277 k.p.