I PRN 83/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN J. Sokołowski. Sędziowie SN: T. Kasiński (sprawozdawca), S. Perestaj.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z wniosku Urszuli B. przeciwko Centralnemu Ośrodkowi Badawczo-Rozwojowemu Przemysłu Kruszyw Budowlanych w W. o przywrócenie do pracy na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 8 czerwca 1982 r.uchylił zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go orzeczenie Terenowej Komisji Odwoławczej do Spraw Pracy w W. z dnia 29 kwietnia 1982 r. i przekazał odwołanie wnioskodawczyni od wypowiedzenia umowy o pracę Ministerstwu Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych według właściwości, znosząc dotychczasowe postępowanie.Uzasadnienie faktyczneW rewizji nadzwyczajnej Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych trafnie zarzucił naruszenie przepisów zarządzenia nr 51 Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 1981 r. w sprawie zawieszenia działalności związków zawodowych i niektórych organizacji społecznych na czas obowiązywania stanu wojennego, w świetle których - jak to wynika z uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 1982 r. - w okresie zawieszenia działalności związków zawodowych na czas obowiązywania stanu wojennego członkom zakładowych organów związkowych nie przysługuje ochrona z art. 39 pkt 1 k.p. Odmienne stanowisko Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w tej materii doprowadziło do przywrócenia wnioskodawczyni do pracy z naruszeniem wymienionych przepisów prawa materialnego. Merytoryczne przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie były przedmiotem rozważań Sądu, jednakże rewizja nadzwyczajna wniosła o orzeczenie przez Sąd Najwyższy co do istoty sprawy przez oddalenie odwołania wnioskodawczyni od wypowiedzenia umowy o pracę powołując się na art. 29 ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o instytutach naukowo-badawczych (Dz. U. z 1975 r. Nr 7, poz. 41) stanowiący, że pracownikowi naukowo-badawczemu, który uważa, że wypowiedzenie umowy o pracę jest nieuzasadnione, przysługuje odwołanie do kierownika jednostki nadrzędnej.Powyższy wniosek rewizji nadzwyczajnej nie mógł być uwzględniony jako sprzeczny z art. 199 k.p.c. w zw. z art. 388 § 3, 423 § 1 i 463 § 1 k.p.c. oraz art. 277 § 2 k.p. i art. 72 ustawy z dnia 24 października 1974 r. o o.s.p. i u.s. W świetle tych przepisów niewłaściwość drogi rozjemczo-sądowej dla rozpatrzenia odwołania kwestionującego zasadność wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi naukowo-badawczemu pociąga za sobą obowiązek przekazania sprawy (odwołania) organowi wymienionemu w art. 29 ustawy o instytutach naukowo-badawczych (Dz. U. z 1975 r. Nr 7, poz. 41) również w wypadku rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy na skutek rewizji nadzwyczajnej od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Wprawdzie przepisy o rewizji nadzwyczajnej nie normują tej kwestii wprost, jednakże w tym zakresie obowiązują przepisy kodeksu postępowania cywilnego przed sądem pierwszej instancji, które określają przyczyny odrzucenia pozwu, a w sprawach ze stosunku pracy przepis art. 463 § 1 k.p.c. nakazujący zamiast odrzucenia pozwu (wniosku, odwołania) przekazanie sprawy organowi właściwemu. Przepisy te w drodze podwójnego odesłania (art. 393 § 1 i 423 § 1 k.p.c.) znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wywołanym wniesieniem rewizji nadzwyczajnej. Sprawa nie mogła więc być merytorycznie rozstrzygnięta przez Sąd Najwyższy.Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji.