I PRN 9/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN K. Zieliński. Sędziowie SN: E. Brzeziński, M. Rafacz-Krzyżanowska (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, z udziałem Prokuratora Prokuratury Generalnej PRL, M. Sławińskiej, po rozpoznaniu sprawy z wniosku Henryka W. przeciwko Zakładom Usług Socjalnych - Zjednoczenie Miejskich Przedsiębiorstw Inżynieryjnych w W. o przywrócenie do pracy i urlop wypoczynkowy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Centralnej Rady Związków Zawodowych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 16 sierpnia 1979 r.,uchylił zaskarżony wyrok w części oddalającej żądanie o zasądzenie ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy i w tym zakresie przekazał sprawę Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie do ponownego rozpatrzenia odwołania wnioskodawcy.Uzasadnienie faktyczneTerenowa Komisja Rozjemcza ustaliła, że umowa między stronami została rozwiązana z dniem 23.VI.1979 r. za wypowiedzeniem dokonanym przez zakład pracy. Tymże orzeczeniem Komisja oddaliła roszczenie o zasądzenie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w 1979 r., wychodząc z założenia, że roszczenie to jest nieuzasadnione ze względu na brak przepracowania przez wnioskodawcę w pozwanym zakładzie pełnego roku pracy.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie wnioskodawcy, w którym domagał się on przywrócenia do pracy i zasądzenia ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy. Sąd ustalił, że wnioskodawca wykorzystał 14 dni urlopu wypoczynkowego za rok 1979. Zdaniem Sądu, wnioskodawca pozostałą część urlopu, tj. 13 dni roboczych, powinien wykorzystać w nowym zakładzie pracy pod warunkiem, że okres przerwy w zatrudnieniu nie przekroczy 3 miesięcy.Wyrok ten w części dotyczącej oddalenia roszczenia o ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy zaskarżyła rewizją nadzwyczajną Centralna Rada Związków Zawodowych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Pracy zasadnie przyjął, że z uwagi na zachowaną przez wnioskodawcę "ciągłość pracy" nabył on z dniem 1.I.1979 r. w pozwanym zakładzie pracy prawo do urlopu wypoczynkowego za rok 1979, którego część, tj. 14 dni roboczych, wykorzystał w lutym 1979 r. Zdaniem Sądu, pozostała część urlopu wypoczynkowego za rok 1979 powinna być wykorzystana przez wnioskodawcę w nowym zakładzie pracy.Trafnie zwrócono uwagę w rewizji nadzwyczajnej na błędność tego ostatniego poglądu. Zgodnie z art. 153 k.p. wnioskodawca z dniem 1.I.1979 r. nabył prawo do urlopu wypoczynkowego za ten rok. Ponieważ umowa o pracę została rozwiązana z dniem 23.VI.1979 r., a urlop wypoczynkowy przysługujący wnioskodawcy za rok 1979 nie został do dnia 23.VI.1979 r. w całości wykorzystany, przeto wnioskodawcy w świetle art. 171 § 1 k.p. przysługiwał od zakładu pracy, w którym nabył on prawo do urlopu, ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystaną część urlopu wypoczynkowego za rok 1979. Z treści art. 171 k.p. wynika, że zakład pracy nie ma obowiązku udzielenia urlopu wypoczynkowego, jeśli prawo do tego urlopu nabył pracownik w poprzednim zakładzie pracy. W takiej sytuacji na poprzednim zakładzie pracy spoczywa obowiązek wypłacenia pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy, jeśli niewykorzystanie tego urlopu w naturze nastąpiło z przyczyn określonych w art. 171 k.p.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznając zarzuty rewizji nadzwyczajnej co do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystaną w 1979 r. część urlopu wypoczynkowego za uzasadnione uchylił w tej części wyrok Sądu i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.