II CNP 225/07

Sygn. akt II CNP 225/07 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2008 r., skargi W. S. i J. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego w G. z dnia 6 września 2000 r., sygn. akt V Ng (…), wydanego w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. przeciwko J. S. o zapłatę, odrzuca skargi. Uzasadnienie W. S. oraz J. S. wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w dniu 6 września 2000 r. przeciwko J. S. Skargi zostały przez nich wniesione osobiście. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, przy czym zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przez Sądem Najwyższym podejmowanych przed sądem niższej instancji. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia rozpatrywana jest przez Sąd Najwyższy, zatem jej sporządzenie i wniesienie może nastąpić tylko za 2 pośrednictwem fachowego pełnomocnika. Obowiązku ustawowego nie spełniają skargi W. S. oraz J. S. Ponadto nie jest ona uprawniona do wystąpienia ze skargą dotyczącą orzeczenia zapadłego w stosunku do innej osoby (męża). Już z tych przyczyn skargi podlegały odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). Na marginesie zatem jedynie można zauważyć, że dodatkowo skargi są niedopuszczalne z uwagi na to, że dotyczą orzeczenia sądu pierwszej instancji, jak również ze względu na datę zapadłego orzeczenia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.