II CNP 23/17

Sygn. akt II CNP 23/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2017 r., skargi C.S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II Ca (…), II Cz (…), wydanego w sprawie z powództwa I.K. przeciwko C.S. o zapłatę, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy S. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w M., w sprawie z powództwa I.K. przeciwko C.S., o zapłatę. Pełnomocnik pozwanego wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 k.c., to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi 2 i niepodlegającymi różnej wykładni i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Niezgodność z prawem ma tu charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty. Analiza sprawy będącej przedmiotem skargi wskazuje wyraźnie, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywiście bezzasadna. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie sposób przyjąć, że zachodzą przesłanki z art. 4241 k.p.c. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4249 k.p.c.). aj