II CNP 49/10

Sygn. akt II CNP 49/10 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2010 r. skargi W. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt III R Nsm (…) wydanego w sprawie z wniosku W. M. przy uczestnictwie M. M. o wydanie postanowienia na podstawie art. 30 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, odrzuca skargę. Uzasadnienie Wniesiona przez W. M. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 czerwca 2008 r., [sygn. akt III R (…)] pozbawiona jest jednego spośród niezbędnych, ustawowo określonych, elementów tej skargi, a wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarga pozbawiona jest mianowicie wykazania wystąpienia przesłanki określonej w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia, że apelacja została odrzucona wskutek jej nieopłacenia w następstwie odmowy zwolnienia go od koszów sądowych, a skarga kasacyjna nie przysługuje od orzeczenia Sądu pierwszej instancji. 2 Takie sformułowanie skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (postanowienie z dnia 17 grudnia 2005 r., sygn. akt I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe (postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II CNP 2/06, OSNC 2006/6/112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140). Tymczasem skarżący sam pośrednio przyznał, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia było możliwe w postępowaniu apelacyjnym gdyby apelacja została skutecznie wniesiona. Ponadto skarga nie zawiera żadnej argumentacji jurydycznej dowodzącej tego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było i nadal nie jest możliwe przy pomocy skargi o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.