II CR 542/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Wasilkowska. Sędziowie: F. Błahuta (sprawozdawca), W. Kuryłowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana i Bronisławy małżonków P. przeciwko Mariannie Annie B. o rozwiązanie stosunku przysposobienia, na skutek rewizji powodów od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 10 czerwca 1963 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktyczneStrony łączy stosunek przysposobienia, zawiązany z mocy postanowienia Sądu Powiatowego w Radomiu z dnia 29.IV.1952 r. Powodowie jako przysposabiający żądali rozwiązania stosunku przysposobienia twierdząc, że pozwana nie szanuje ich, ubliża im i znieważa, popycha, bije i grozi zabójstwem. Tak samo zachowuje się mąż pozwanej.Sąd Wojewódzki oddalił powództwo. Według ustaleń zaskarżonego wyroku powodowie przyjęli pozwaną do siebie 4 lata wcześniej, zanim ją przysposobili. Pozwana zawarła związek małżeński w listopadzie 1960 r. i od tego czasu zaczęły się nieporozumienia. Do tej pory strony żyły w zgodzie. Z początkiem roku 1961 doszło do bójki między powodem a mężem pozwanej, a w grudniu 1961 do drugiej bójki między tymi osobami. Pozwana ma charakter impulsywny, jednakże nie zostało - zdaniem Sądu Wojewódzkiego - udowodnione, żeby poza używaniem pod adresem powodów obelżywych słów w związku z wszczęciem przez powodów przeciw pozwanej procesu o eksmisję z mieszkania pozwana zachowała się w stosunku do powodów niewłaściwie. Mimo niezgody więź rodzinna między stronami nie uległa - jak uznał Sąd Wojewódzki - trwałemu i zupełnemu rozkładowi. Powódka odwiedza pozwaną i pilnuje jej dziecka. Zajścia między powodem a mężem pozwanej były wynikiem niepotrzebnego wtrącania się powoda do pożycia małżeńskiego pozwanej.Powodowie zarzucili w rewizji sprzeczność ustaleń i wniosków zaskarżonego wyroku z materiałem sprawy. Skarżący uważają, że zebrany materiał daje dostateczną podstawę do rozwiązania przysposobienia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Ustalenia Sądu Wojewódzkiego, że pozwana - poza ubliżaniem - nie dopuściła się względem powodów innych czynów opisanych w pozwie, jest niewadliwe - niezależnie przy tym od tego, że ustalenie powyższe zgodne jest z zeznaniami pozwanej, uznanymi przez Sąd Wojewódzki za wiarygodne. Zresztą sama powódka w swych zeznaniach nie obciążyła pozwanej dalej idącymi zarzutami. Prawdziwość takich zarzutów nie wynika również z pozostałego materiału sprawy.Jeśli zaś chodzi o bójki i awantury między powodem a mężem pozwanej i zniewagi, jakich dopuścił się mąż pozwanej, to niewadliwe jest ustalenie, że pozwana udziału w tym nie brała ani ich nie sprowokowała. Potwierdzają to zeznania samych powodów.Wnioski wysnute przez Sąd Wojewódzki z ustaleń uznanych za niewadliwe są prawidłowe. Rozwiązanie stosunku przysposobienia przez Sąd może nastąpić tylko z ważnych powodów (art. 70 § 1 i 2 kod. rodz.). W sprawie jest faktem bezspornym, że strony przez szereg lat, do końca 1960 r., tworzyły zgodnie żyjącą ze sobą rodzinę. Dopiero po zamążpójściu pozwanej sytuacja uległa zmianie, przy czym głównym ich źródłem były zatargi między powodem a mężem pozwanej, a nie zachowanie się samej pozwanej. Negatywne w obecnej chwili uczucie powodów do pozwanej i jej męża i przeświadczenie powodów o konieczności rozwiązania prawnego węzła przysposobienia nie mogą same przez się stanowić ważnego powodu w rozumieniu art. 70 kod. rodz. Ten stan rzeczy tylko wówczas uzasadniałby rozwiązanie przysposobienia wbrew woli pozwanej, gdyby powstał z nie dających się usprawiedliwić przyczyn leżących po stronie pozwanej i nie rokował widoków na zmianę. Tymczasem w sprawie niniejszej brak jest przede wszystkim dostatecznych przesłanek do uznania istniejącego obecnie rozkładu więzi rodzinnej za trwały. Materiał sprawy nie wskazuje na to, by dotychczasowe główne źródło nieporozumień (zajście między powodem a mężem pozwanej) miało trwać nadal, wobec czego można spodziewać się zarówno zmiany nastawienia powodów do pozwanej, jak i właściwego zachowania się pozwanej wobec powodów. Rozwiązanie przysposobienia w okolicznościach sprawy byłoby przedwczesne i niepożądane z punktu widzenia właściwie pojętych interesów powodów, którzy - o czym świadczy materiał sprawy - są w gruncie rzeczy przywiązani do pozwanej i kochają jej dziecko.Z powyższych zasad Sąd Najwyższy oddalił rewizję (art. 383 k.p.c.).