II CR 556/76

Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki oddalił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia rewizji, przyjmując, że opóźnienie w nadaniu na pocztę tego pisma procesowego było następstwem zaniedbania ze strony pracowników zespołu adwokackiego.W zażaleniu pełnomocnik strony domaga się zmiany postanowienia przez uwzględnienie wniosku, podnosząc, że doręczenie pisma sądowego jest prawnie bezskuteczne, gdyż odbiór został potwierdzony przez osobę nie upoważnioną do odbioru pism. Z powodu choroby sekretarki odbiór pisma pokwitował adwokat nie posiadający odpowiedniego upoważnienia kierownika zespołu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Podstawowe kryterium przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej stanowi w myśl art. 168 § 1 k.p.c. brak winy strony w opóźnieniu.Strona powinna zatem wykazać, że mimo jej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, a więc że zachodziły przeszkody od niej niezależne.Podana w zażaleniu przyczyna nie odpowiada temu kryterium. Należy przede wszystkim mieć na uwadze, że ze względu na swój charakter i spełniane funkcje zespół adwokacki musi być czynny w wyznaczonych godzinach urzędowania oraz że w tym czasie można doręczyć korespondencję przeznaczoną dla jego członków. Choroba osoby upoważnionej do odbioru pism nie powinna stanowić wystarczającej w tym względzie przeszkody - jest to bowiem tylko kwestia właściwej organizacji funkcjonowania instytucji.Nie można by również zaakceptować praktyki, aby organ doręczający miał każdorazowo obowiązek sprawdzenia, czy kwitująca odbiór przesyłki osoba znajdująca się w kancelarii zespołu adwokackiego posiada formalne upoważnienie do odbioru pism.Należy zatem przyjąć, że doręczenie pisma w kancelarii zespołu adwokackiego adwokatowi - członkowi tego zespołu - jest skuteczne, choćby nie posiadał on upoważnienia do odbioru pism.Z racji swych kwalifikacji zawodowych i obowiązków wynikających z przynależności do zespołu, może on i powinien czynność tę wykonać w sposób prawidłowy.Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia (art. 387 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).