II CR 785/73

Uzasadnienie faktyczneWedług (...) przepisu (art. 231 k.c.) przeniesienie własności zajętej działki może nastąpić na rzecz samoistnego posiadacza w dobrej wierze.Kodeks cywilny określa w formie zwrotu mającego postać definicji legalnej (ustawowej) pojęcie posiadacza samoistnego.Z punktu widzenia art. 231 k.c. wymagana jest ponadto przesłanka dobrej wiary posiadacza samoistnego. Jeżeli chodzi o pojęcie dobrej wiary, to nie jest ono ustalone w jednoznaczny sposób ani w orzecznictwie, ani w piśmiennictwie prawniczym. Należy jednak odnotować jako mającą pewną tradycję pojmowania tego pojęcia, w tym sensie, że - poza typowymi sytuacjami - posiadaczem w dobrej wierze - przynajmniej w odniesieniu do art. 231 k.c. - (...) jest także osoba, która budując na cudzym gruncie nie narusza niczyjego prawa. (...) (...) przesłanką przeniesienia własności w trybie art. 231 jest wymaganie, aby podmiotem uprawnionym był samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze. Przepis art. 231 k.c. reguluje kwestię przeniesienia własności gruntu i kwestię ekwiwalentu (odpowiedniego wynagrodzenia), nie normuje natomiast kwestii roszczeń w odniesieniu do okresu związanego z samoistnym posiadaniem działki w rozumieniu tego przepisu. Wobec tego, że musi chodzić o stosunki między posiadaczem samoistnym a właścicielem, zastosowanie mają przepisy art. 224 k.c. Samoistny posiadacz zatem w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. (...)Przepis art. 204 nie reguluje kwestii, czy pozew główny i pozew wzajemny (...) powinny być rozpoznane łącznie i łącznie rozstrzygnięte. Zagadnienie to reguluje art. 218 k.p.c., w tym sensie, że regułą będzie rozpoznanie łączne co do pozwu głównego i wzajemnego. Natomiast nie jest według innego przepisu (art. 219) wyłączona możliwość zarządzenia przez sąd połączenia kilku oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia.