II CSK 245/20

Sygn. akt II CSK 245/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa K. L. przeciwko "G." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. oraz I. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz powoda kwotę 5.400,- (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE I. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 grudnia 2019 r., oddalającego apelacje obu pozwanych – G. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. oraz I. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 1 lutego 2019 r., którym zasądzono solidarnie od pozwanych na rzecz powoda K. L. kwotę 40 000 zł tytułem 2 zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; kwotę 210 919,02 zł tytułem utraconych dochodów oraz kwotę 9 038 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia i opieki. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył: W niniejszej skardze oparto się na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywista zasadność skargi wynika z naruszenia art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. w postaci błędnego przypisania pozwanym obowiązku dowodowego w zakresie wykazania utraconego dochodu; art. 380 k.p.c. w zakresie nierozpoznania postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 16 stycznia 2019 r. w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego spółki I.; art. 387 § 21 pkt 2 k.p.c., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera podstawy prawnej, przytoczenia przepisów prawa ani oceny poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a także art. 355 §1 i art. 415 k.c. poprzez przypisanie pozwanym bezwzględnej odpowiedzialności za konserwację chodników, podczas gdy przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej jest wina. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Przy tym przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (zob. np. 3 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.). Przedstawienie tej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie odpowiada powyższym wymaganiom, bowiem część argumentów podniesionych na uzasadnienie oczywistej zasadności skargi dotyczyć ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Te zaś nie mogą stać się przedmiotem zarzutów skargi kasacyjnej na mocy art. 3943 § 3 k.p.c. z kolei w zakresie odpowiedzialności za nieodśnieżenia chodnika tezy skarżącego nie odpowiadają ustaleniom poczynionym w sprawie, bowiem Sąd odwoławczy nie wyraził poglądu o bezwzględnym charakterze takiej odpowiedzialności, lecz podkreślił, że choć ustalono zakres obowiązków pracownika pozwanego związanych z odśnieżaniem, to nie wykazano, że konkretnie w dniu zdarzenia zostały one wykonane. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. jw