II CSK 395/16

Sygn. akt II CSK 395/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Handlowego "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przeciwko J. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Pozwany w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 19 listopada 2015 r. naruszenie art. 177 § 1 pkt 1 i art. 278 k.p.c. oraz art. 65 i 568 § 2 k.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany uzasadnił potrzebą wykładni wywołującego jego zdaniem rozbieżności w orzecznictwie sądów przepisu art. 278 k.p.c., stanowiącego, że w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie zachodzi potrzeba wykładni art. 278 k.p.c. wskazana przez skarżącego. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego - jak i każdego innego dowodu - zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Podane w skardze przykłady mające potwierdzać rozbieżną wykładnię art. 278 k.p.c. w orzecznictwie nie są w istocie wyrazem różnej wykładni tego przepisu przez sądy, lecz odbiciem odmiennych sytuacji, w których rozpatrywana jest potrzeba posłużenia się tym lub ewentualnie innym środkiem dowodowym. Jeżeli zaś skarżący powołuje się we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przewidzianą w art. art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przesłankę w postaci rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien przedstawić występujące w judykaturze różne interpretacje na tle zbliżonych stanów faktycznych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., V CSK 353/14). Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania, a o kosztach postępowania 3 kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800) i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2016.1668). jw