II CSK 409/16

Sygn. akt II CSK 409/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko Gminie Miasta K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt I ACa (...), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych. Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2016 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 lipca 2015 r., którym Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zasądzenie od pozwanej Gminy Miasta K. kwoty 117 755,28 zł z odsetkami tytułem wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane. Powołując się na naruszenie art. 6471 § 2 w związku z art. 60 i 65 § 1 k.c. oraz art. 6471 § 5 k.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, które ujęła w czterech pytaniach, zawierających opis sytuacji i oczekiwanie zajęcia stanowiska w kwestii wyrażenia przez inwestora zgody na zawarcie przez wykonawcę umowy o roboty budowlane z podwykonawcą. Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W powołanym przepisie chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego 3 wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Skarżąca ograniczyła się do sformułowania pytań, które – w jej ocenie – można zakwalifikować jako istotne zagadnienia prawne. Uszło uwagi skarżącej, że problem wykładni art. 6471 k.c. nie stanowi w orzecznictwie Sądu Najwyższego novum, był już bowiem wielokrotnie przedmiotem rozważań. Przykładowo tylko można tu wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08 (OSNC 2008, nr 11, poz. 121), uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r., III CZP 108/15 (Biul. SN 2016, nr 2, s. 7) oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2006 r., IV CSK 61/06 (OSNC 2007, nr 3, poz. 44), z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 108/07 (Biul. SN 2007, nr 11, s. 14), z dnia 9 kwietnia 2008 r., V CSK 492/07 (nie publ.), z dnia 23 kwietnia 2008 r., III CSK 287/07 (nie publ.), z dnia 26 czerwca 2008 r., II CSK 80/08 (M. Prawn. 2008, nr 22, s. 1215), z dnia 3 października 2008 r., I CSK 123/08 (M. Prawn. 2014, nr 24, s. 1310), z dnia 11 grudnia 2008 r., IV CSK 323/08 (nie publ.), z dnia 20 stycznia 2009 r., II CSK 417/08 (nie publ.), z dnia 2 lipca 2009 r., V CSK 24/09 (nie publ.), z dnia 6 października 2010 r., II CSK 210/10 (OSNC 2011, nr 5, poz. 59), z dnia 4 lutego 2011 r., III CSK 152/10 (nie publ.), z dnia 5 września 2012 r., IV CSK 91/12 (nie publ.), z dnia 27 czerwca 2013 r., III CSK 298/12 (nie publ.), z dnia 16 kwietnia 2014 r., V CSK 296/13 (M. Prawn. 2014, nr 24, s. 1310), z dnia 6 lutego 2015 r., II CSK 327/14 (nie publ.), z dnia 27 maja 2015 r., II CSK 483/14 (nie publ.), z dnia 18 czerwca 2015 r., III CSK 370/14 (nie publ.), z dnia 19 czerwca 2015 r., IV CSK 580/14 (nie publ.) i z dnia 20 sierpnia 2015 r., II CSK 551/14 (nie publ.). 4 Wywody skarżącej nie zawierają argumentów jurydycznych przekonujących o potrzebie zajęcia przez Sąd Najwyższy po raz kolejny stanowiska w kwestii wykładni oraz stosowania art. 6471 k.c. Świadczą natomiast o tym, że skarżącej chodzi wyłącznie o poddanie zaskarżonego wyroku kontroli kasacyjnej. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667). db