II CSK 604/13

Sygn. akt II CSK 604/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa I. T., B. L.-K. oraz Z. L. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta Ł. oraz Gminie Ł. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powódek: I. T. oraz B. L.-K. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt III Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza solidarnie od powódek I. T. oraz B. L.-K. na rzecz pozwanej Gminy Ł. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł oraz na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powódki I. T. i B. L.-K. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 18 marca 2013 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparły na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne sformułowane w skardze, bowiem kwestie nimi objęte były już przedmiotem wyczerpujących wypowiedzi Sądu Najwyższego. Skarga kasacyjna nie zawiera przy tym argumentów wykazujących potrzebę ponownej ich analizy. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek pozwanych - Gminy Ł. oraz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Ł., zawarty w odpowiedziach na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 k.p.c. oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. 3 o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 1150 ze zm.) przy uwzględnieniu przepisów § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 8 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz przepisów § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 8 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). [aw]