II CSK 664/15

Sygn. akt II CSK 664/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa E. P. i I. P. przeciwko małoletniej P. P. o rozwiązanie przysposobienia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powodowie wnieśli skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołali następujące argumenty. Pierwszym jest istotne zagadnienie prawne, czy problemy wychowawcze nigdy nie mogą stanowić podstawy rozwiązania stosunku przysposobienia. Odpowiedź na to pytanie, w świetle art. 125 § 1 k.r.o., nie budzi wątpliwości: pierwszeństwo ma zawsze dobro małoletniego dziecka, a zatem gdyby miało ucierpieć, to Sąd nie może rozwiązać 2 przysposobienia (a w tym przypadku pozwana jest małoletnia i Sąd przekonująco udowodnił, że jej dobro by ucierpiało w razie rozwiązania przysposobienia). Drugie istotne zagadnienie prawne sprowadza się do tego, czy istnieje możliwość rozwiązania przysposobienia ze względu na dobro rodziców adopcyjnych, gdy nie mają wpływu na zachowanie adoptowanego, a utrzymywanie tego stosunku wpływa negatywnie na ich zdrowie. Kwestia nie budzi wątpliwości - wskazywano już na priorytet dobra dziecka. Wszystkie inne okoliczności podlegają ocenie ad casum, bo art. 125 § 1 k.r.o. posługuje się klauzulą ważnych powodów. Po trzecie, pytanie o aktualność tezy powołanego orzeczenia polega na skonkretyzowaniu wyjaśnionego już zagadnienia drugiego. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n