II CSK 717/16

Sygn. akt II CSK 717/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku A. H. przy uczestnictwie P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o ustanowienie służebności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 kwietnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt XV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. 2 Uczestnik wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ. oraz z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nie publ.), Sąd Najwyższy wyjaśnił nadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej uczestnika do rozpoznania z uzasadnieniem zaskarżonego nią orzeczenia nie potwierdza jego tezy o oczywistej zasadności skargi w znaczeniu przytoczonym wyżej. W uzasadnieniu wniosku uczestnik powołał się na tę uchwałę Sądu Najwyższego, którą Sąd Okręgowy przytoczył dla uzasadnienia swojego stanowiska o braku tożsamości między zakresem obciążenia nieruchomości służebnością przesyłu, a ustanowioną dla gazociągu strefą kontrolowaną (uchwała Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2015 r., III CZP 88/15 (OSNC 2016, nr 12, poz. 144). Problemami związanymi z określeniem wysokości wynagrodzenia, jakie należy się właścicielowi nieruchomości w związku z jej obciążeniem służebnością przesyłu Sąd Najwyższy zajmował się wielokrotnie, a ten dorobek orzeczniczy został przytoczony m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 sierpnia 2016 r., II CSK 770/15 (nie publ.). W postanowieniu tym został wyrażony pogląd, że pewne ograniczenia związane ze strefą ochronną znajdującą się poza pasem służebności przesyłu mogą być kompensowane w wynagrodzeniu za ustanowienie służebności przesyłu, zwłaszcza, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budziło wątpliwości, że strefa ochronna (obecnie kontrolowana) stanowi ograniczenie prawa własności nieruchomości. Szkody spowodowane wykonywaniem przez organy samorządu terytorialnego zgodnego z prawem władztwa planistycznego mogą być wyrównane, 3 jeżeli są konsekwencją zdarzeń które nastąpiły po 1 stycznia 1995 r., wcześniej bowiem system prawny nie przewidywał odpowiedzialności z tego tytułu. Z ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie wynika, że urządzenia przesyłowe znajdujące się na nieruchomości wnioskodawcy zostały wybudowane przed 1 stycznia 1995 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. aj