II CSK 753/16

Sygn. akt II CSK 753/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa A. Z. przeciwko [...] Niestandaryzowanemu Sekurytyzacyjnemu Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu w W. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Powódka A. Z. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 28 kwietnia 2015 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 czerwca 2014 r., którym oddalono powództwo przeciwko [...] Niestandaryzowanemu Sekurytyzacyjnemu Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu z siedzibą w W. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył: Celem skargi kasacyjnej jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Sąd Najwyższy nie jest 2 trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rola nie polega zatem na korygowaniu ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. W ramach tzw. przedsądu Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przyczyny te mają wykazać występowanie kwestii istotnych dla interesu publicznego, uzasadniających przystąpienie do rozpoznania tak szczególnego środka prawnego. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania jest oddzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej, uregulowaną w art. 3984 § 2 k.p.c. Wymogiem formalnym skargi jest zatem oznaczenie przyczyny i zamieszczenie odnoszącego się do niej uzasadnienia. Nie jest wystarczające odwołanie się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, nawet jeżeli zawiera ono treściowo tożsame argumenty (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16 - nie publ.). Ograniczenie kognicji Sądu Najwyższego wynika stąd, że orzekanie w przedmiocie przyjęcia następuje na innym etapie postępowania, na posiedzeniu niejawnym w innym składzie, jak merytoryczne rozpoznawanie skargi kasacyjnej (art. 39810 zd. 2 k.p.c.). Przedstawiona skarga oparta jest na przyczynie wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Dla skutecznego powołania się na oczywistą zasadność skargi konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.). Musi być oczywiste, że zachodzi naruszenie prawa, zauważalne bez głębszej analizy, przesądzające o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Sam zarzut uchybienia (nawet 3 oczywistego) treści określonego przepisu (przepisów) nie wystarcza dla przyjęcia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, nie publ.). Musi ono pozostawać w bezpośrednim związku z rozstrzygnięciem. Skarżący powinien przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił oraz przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.). Skarga nie czyni zadość tym wymaganiom. Skarżąca powołała dwa, niezależne od siebie, argumenty. W pierwszej kolejności zwróciła uwagę, że na wcześniejszym etapie postępowania w sprawie orzekał ten sam sędzia, który uczestniczył w składzie rozpoznającym sprawę w drugiej instancji. Nie odpowiada to prawdzie, gdyż sędzia W. K. orzekała jedynie w postępowaniu zabezpieczającym, pozostającym w związku z niniejszą sprawą, nie uczestniczyła w wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu pierwszoinstacyjnym. Taka koincydencja nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 49 k.p.c., zgodnie z którym wyłączeniu podlega sędzia, w stosunku do którego zachodzi okoliczność skutkująca powstaniem uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności. Udział sędziego w postępowaniu zabezpieczającym dotyczącym tych samych podmiotów nie jest wystarczający i nie potwierdza kwalifikowanej niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, wymagana w odniesieniu do przesłanki oczywistej zasadności. Skarżąca wskazała ponadto na rażące, jej zdaniem, naruszenie art. 65 i 508 k.c. polegające na przyjęciu, że nie doszło do zwolnienia z długu, podczas gdy zostało ono dokonane. Takie twierdzenie wskazuje na subiektywność oceny opartej na własnym stanu faktycznego sprawy, konkurencyjnym wobec ustaleń poczynionych przez sąd meriti. Pomija bowiem i nie przedstawia żadnych rzeczowych argumentów uzasadniających stanowisko co do wadliwości ustalenia treści oświadczenia Banku i jego interpretacji, a następnie braku podstaw do odmowy zastosowania art. 508 k.c. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Uwzględniając rodzaj sprawy, charakter roszczenia i sytuację majątkową skarżącej odstąpiono od obciążenia jej zwrotem 4 kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej, o zasądzenie których wniosła w odpowiedzi na skargę kasacyjną (art. 108 § 1 w zw. z art. 102 i art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.). jw