II CZ 24/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława K. przeciwko Marii K. o rozwód, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika powoda, adwokata Wacława S., na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 20 maja 1953 r.,powyższe postanowienie w części dotyczącej skazania adwokata Wacława S. na grzywnę w kwocie 100 zł uchylił.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 20 maja 1953 r. Sąd Wojewódzki w Szczecinie na podstawie art. 55 k.p.c. skazał pełnomocnika powoda, adwokata Wacława S., na grzywnę w kwocie 100 zł za zgłoszenie w złej wierze wniosku o wyłączenie sędziego. Złej wiary adwokata Wacława S. Sąd Wojewódzki dopatrzył się w tym, że wniosek o wyłączenie sędziego zgłosił on w sytuacji, gdy nie zachodziły warunki z art. 50 k.p.c. i bez uzasadnionej przyczyny.W zażaleniu na powyższe postanowienie adwokat Wacław S. wnosi o jego uchylenie i uwolnienie go od grzywny, zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu błędne ustalenie stanu faktycznego i błędną wykładnię prawa formalnego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżone postanowienie przyjmuje, że skazany zgłosił wniosek o wyłączenie sędziego w złej wierze, na tej tylko podstawie, że według oceny Sądu Wojewódzkiego brak było w sprawie warunków do wyłączenia przewidzianych w art. 50 k.p.c., a adwokat Wacław S. "mimo to w toku rozprawy złożył bez uzasadnionej przyczyny wniosek o wyłączenie". Tym samym Sąd Wojewódzki utożsamia bezzasadne zgłoszenie wniosku o wyłączenie sędziego ze zgłoszeniem takiego wniosku w złej wierze.Wbrew temu art. 55 k.p.c. uzasadnia wymierzenie grzywny nie w każdym przypadku oddalenia wniosku o wyłączenie sędziego, lecz tylko w razie pozytywnego ustalenia złej wiary osoby, która wniosek taki zgłosiła. Brak jest zaś wszelkiej podstawy do wyciągnięcia wniosku o istnieniu złej wiary z samej tylko bezzasadności wniosku o wyłączenie, a ponadto z materiału sprawy nie wynika, by istniały jakiekolwiek dane, które mogłyby uzasadniać wniosek o złej wierze skazanego na grzywnę adwokata.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 § 3 w związku z art. 380 § 1 pkt 4) k.p.c. wziął z urzędu pod rozwagę, że Sąd Wojewódzki dopuścił się naruszenia art. 55 k.p.c., który stanowił materialno-prawną podstawę wymiaru grzywny, w związku z czym stosownie do art. 386 k.p.c. należało zaskarżone postanowienie uchylić bez potrzeby rozważania podstaw złożonego zażalenia.