II K 719/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski.Sędziowie: A. Bachrach (sprawozdawca), E. Binkiewicz.Prokurator: Z. Ramos.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza C. oskarżonego z art. 10 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171) i art. 1 § 3 lit. a) dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) postanowił:wyrok Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 18 listopada 1960 r. w części dotyczącej skazania Tadeusza C. na podstawie art. 377 lit. c) k.p.k. uznać za nieważny; rewizję prokuratora co do oskarżonego Tadeusza C. pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneJak wynika z treści postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 15 kwietnia 1961 r., pomiędzy sentencją wyroku ogłoszoną na rozprawie a sentencją sporządzoną na piśmie zachodzi rozbieżność dotycząca wymiaru kary łącznej w stosunku do oskarżonego Tadeusza C. Ta sama okoliczność wynika z treści wniosku prokuratora o przywrócenie terminu do wniesienia rewizji.W tym stanie rzeczy fakt rozbieżności co do istoty treści dwóch równorzędnych aktów procesowych, a mianowicie sporządzonej na piśmie sentencji wyroku (art. 325 § 1 k.p.k.) oraz publicznego jej ogłoszenia (art. 334 k.p.k.), nie nasuwa żadnych wątpliwości.Żaden z wymienionych wyżej aktów procesowych nie ma charakteru nadrzędnego, albowiem sporządzona na piśmie sentencja nie nabiera walorów wyroku w razie jej nie ogłoszenia i odwrotnie: sentencja ogłoszona nie ma waloru wyroku, jeżeli nie opiera się na sporządzonej pisemnie i podpisanej przez sędziów sentencji.Ze względu na powyższe uznać należy, że w rozpoznanej sprawie nie zapadł ważny wyrok, i wobec tego z mocy art. 377 lit. c) k.p.k. Sąd Najwyższy orzekł jak w treści postanowienia.