V K 126/60

SentencjaS. N. w sprawie Tekli P. oskarżonej z art. 12 pkt. 1 ustawy z 27 IV 1956 r. (Dz. U. Nr 12, poz. 62) z powodu rewizji nadzwyczajnej, założonej przez Ministra Sprawiedliwości od wyroku S. Pow. w C. z 25 II 1959 r., Kp. 551/58, na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 4 i art. 377 pkt c k.p.k. uznaje wyrok S. Pow. w C. z 25 II 1959 r., Kp. 551/58, za nieważny i przekazuje sprawę temuż S. Pow. do rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneDo Ministra Sprawiedliwości zwróciła się z podaniem o wniesienie rewizji nadzwyczajnej oskarżona Tekla P., wyjaśniając, że po przeprowadzeniu 25 II 1959 r. rozprawy w jej sprawie z art. 12 ustawy z 27 IV 1956 r. o zwalczaniu alkoholizmu, S. Pow. w C. ogłosił wyrok skazujący ją na 6 miesięcy więzienia z zawieszeniem wykonania tej kary oraz na 500 zł grzywny. Po pewnym czasie oskarżona została jednak wezwana do odbycia kary pozbawienia wolności, przy czym okazało się, że napisany został wyrok, skazujący na karę pozbawienia wolności bez zawieszenia jej wykonania.W tym stanie rzeczy zarządzone zostało postępowanie wyjaśniające dla ustalenia, jaki w istocie rzeczy wyrok został ogłoszony 25 II 1959 r.W postępowaniu wyjaśniającym zostało ustalone, że ogłoszony został wyrok z zawieszeniem wykonania kary.W tym stanie sprawy należało przyjąć, że istnieje zasadnicza sprzeczność pomiędzy treścią wyroku ogłoszonego a treścią wyroku napisanego, z czego niewątpliwie wynika, iż sąd z obrazą art. 325 i 334 k.p.k. nie ogłaszał wyroku uprzednio napisanego i podpisanego.Wobec powyższego założył rewizję nadzwyczajną od wyroku S. Pow. w C. z 25 II 1959 r. Minister Sprawiedliwości.Rewizja zarzuca wyrokowi nieważność z mocy samego prawa i w konkluzji wnosi o stwierdzenie tej nieważności i przekazanie sprawy S. Pow. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneS. N. zważył, co następuje:Przedstawiony na wstępie stan rzeczy, doprowadził do sytuacji, w której istnieją w sprawie jakoby dwa wyroki o sprzecznej treści, bowiem akt procesowy ogłoszenia wyroku jest tak ważnym fragmentem postępowania, że nie można uznać za słuszne stanowiska, jakoby obowiązywała jedynie treść napisanego, to zaś co zostało ogłoszone w uroczystej, wymaganej przez prawo formie, nie miałoby żadnego znaczenia.Zgodnie ze stanowiskiem prof. S. Śliwińskiego (Polski proces karny, Warszawa 1959, s. 238) bezwzględna nieważność zachodzi również wtedy, gdy zachodzą poważne uchybienia analogiczne do tych uchybień, które ustawa wyraźnie wymienia (art. 11, 12, 377 pkt. b k.p.k.), a opisane wyżej uchybienie należy zaliczyć do rzędu takich uchybień.Z powyższych zasad S. N. orzekł, jak w sentencji.