II PR 166/63

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa F.K. i in. przeciwko Przewodniczącemu Budowy Szybów w B. o odszkodowanie na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 5 września 1962 r. oddalił rewizję.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zasądził od pozwanego przedsiębiorstwa na rzecz powodów 40.000 zł zadośćuczynienia oraz rentę uzupełniającą po 590 zł miesięcznie od dnia 1 września 1959 r. W pozostałej części powództwo zostało oddalone. Rozstrzygnięcie to opiera się na następujących ustaleniach i wnioskach:F.K. był zatrudniony w pozwanym przedsiębiorstwie (...). W dniu 14 sierpnia 1959 r. uległ on śmiertelnemu wypadkowi (...). Sąd Wojewódzki uznał, że za skutek wypadku odpowiada pozwane przedsiębiorstwo na podstawie art. 24 ust. 2 dekretu o pze, gdyż nie zapewniło bezpiecznych warunków w pracy (...). Sąd Wojewódzki powołał się przy tym na opinię biegłego do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy.Sąd Wojewódzki ustalił, iż sytuacja życiowa powodów uległa radykalnemu pogorszeniu i dlatego zasądził jako stosowne zadośćuczynienie za krzywdę moralną (art. 166 k.z.) po 10.000 zł dla wdowy i dzieci w wieku 3, 5 i 7 lat. Określając zaś wysokość renty uzupełniającej Sąd I instancji miał na uwadze, że przed wypadkiem mąż względnie ojciec powodów zarabiał miesięcznie 2.412 zł, z których na każdego z członków rodziny przypadało po 482 zł. Obecnie pobierają oni 1.338 zł renty z ubezpieczenia społecznego, z czego wynika, że na każdego z powodów przypada więc 334,50 zł. Różnicę - zgodnie z art. 162 § 2 k.z. - obowiązane jest wyrównać poszkodowanym pozwane przedsiębiorstwo.Strona pozwana zaskarżyła wyrok żądając jego zmiany i oddalenia powództwa, ewentualnie zmniejszenia zasądzonej kwoty z tytułu zadośćuczynienia i oddalenia powództwa o rentę wyrównawczą. Skarżący (...) zwalcza pogląd Sądu Wojewódzkiego o odpowiedzialności za skutki wypadku (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: (...) Tak więc ustalenia Sądu I instancji są prawidłowe, choć niewystarczające. Sąd Najwyższy uzupełnił je w myśl art. 386 k.p.c. W świetle tego przepisu sąd rewizyjny przy wydaniu orzeczenia jest związany stanem faktycznym ustalonym w zaskarżonym wyroku, ale opiera się nadto na materiale zebranym w pierwszej instancji. Jeżeli więc nie ma uchybień procesowych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, sąd rewizyjny orzeka, a więc ma obowiązek orzec co do istoty sprawy. Przy zastosowaniu wykładni a maiori ad minus postanowienia tego przepisu mają zastosowanie odpowiednie i w przypadku oddalenia rewizji na podstawie art. 383 k.p.c. Skoro bowiem ustawa zezwala wykorzystać materiał dowodowy zebrany w sądzie I instancji w granicach ustaleń dokonanych przez ten sąd dla dokonania zmiany wyroku, to tym bardziej zezwala na utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy przy wykorzystaniu tego materiału, gdy wykazuje on, że wyrok - mimo niedokładnego uzasadnienia - odpowiada prawu (art. 383 k.p.c.). (...).Tak więc zaskarżone orzeczenie, pomimo niekompletnego uzasadnienia, w ostatecznym wyniku odpowiada prawu.Z tych względów Sąd Najwyższy, z mocy art. 383 k.p.c., oddalił rewizję.