III ARN 30/91

WyrokIzba Cywilna1991-08-22

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy decyzja organu pierwszej instancji wydana przed wyborem Prezydenta miasta mogła być skutecznie oparta na przepisach wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym, które wymagały upoważnienia?

Ratio decidendi

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznając, że decyzja organu pierwszej instancji wydana przed wyborem Prezydenta miasta nie mogła skutecznie opierać się na przepisach wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym, które wymagały odpowiedniego upoważnienia. Brak było merytorycznego ani prawnego uzasadnienia dla takiej wykładni.

Stan faktyczny

Prezydent miasta został wybrany po wydaniu decyzji przez Dyrektora Wydziału Gospodarki Lokalowej. Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego uchylającą decyzję Dyrektora. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w tej sprawie, który następnie został zaskarżony rewizją nadzwyczajną Ministra Sprawiedliwości.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Kolegium Odwoławczego (...) w przedmiocie uchylenia decyzji Dyrektora Wydziału Gospodarki Lokalowej (...) na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 11 stycznia 1991 r. (...) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ w L. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePrezydent miasta Lublina został wybrany w dniu 28 czerwca 1990 r. podczas, gdy decyzja organu I instancji - dyrektora Wydziału Gospodarki Lokalowej była wydana w dniu 22 czerwca 1990 r.Nie można zatem - wobec wyraźnego brzmienia art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191) - skutecznie wywodzić, iż organ ten musiał dysponować w tym czasie upoważnieniem przewidzianym w art. 39 i art. 26 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1990 r. Nr 16, poz. 95).Sąd Najwyższy nie mógł dopatrzeć się żadnego merytorycznego ani prawnego uzasadnienia takiej wykładni, nie ma go też w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Powiązane orzeczenia

III ARN 29/91 1991-10-18Czy decyzja administracyjna wydana po wejściu w życie ustawy o samorządzie terytorialnym, dotycząca przydziału lokalu mieszkalnego i przekwaterowania, wydana przez organ niewłaściwy, jest nieważna?
III ARN 6/94 1994-03-03Czy organ gminy, któremu na mocy porozumienia powierzono prowadzenie spraw z zakresu administracji rządowej, może wydawać decyzje administracyjne w pierwszej instancji, jeśli przepis szczególny nie stanowi inaczej?
III RN 189/01 2001-11-09Czy miasto na prawach powiatu, którego prezydent wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, ma prawo wnieść skargę do Naczelnego Sądu Administra…
II CK 367/05 2005-06-23Czy organ jednostki samorządu terytorialnego, upoważniony przez radę gminy do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, może na podstawie art. 268a k.p.a. udzielić dalszego upoważnienia pracown…
III RN 136/99 2000-03-29Czy uzyskanie przez miasto praw powiatu pozbawia mocy obowiązującej statut uchwalony przed uzyskaniem tych uprawnień?

Powołane przepisy

art. 22 ust. 2art. 39art. 26

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026.