III CKN 424/98

Sygn. akt III CKN 424/98 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 czerwca 1998 r. Sąd Najwyższy Izba Cywilna w składzie następującym: Przewodniczący: SSN - Z. Strus (spraw.) Sędziowie: SN - M. Sychowicz SA - M. Grzelka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 1998 r. sprawy z powództwa M. T. i K. T. oraz S. T. przeciwko Z. G. i C. G. o eksmisję z nieruchomości na skutek kasacji powodów od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 22 stycznia 1998 r., sygn. akt I Ca […] p o s t a n a w i a : odrzucić kasację. U Z A S A D N I E N I E 2 Sąd Wojewódzki w T. po rozpoznaniu sprawy z powództwa M. T., K. T. i S. T. przeciw Z. G. i C. G. o wydanie nieruchomości gruntowej, na skutek apelacji pozwanych zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił powództwo. Podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie, że zgromadzony w sprawie materiał nie potwierdza prawa własności powodów do nieruchomości stanowiącej przedmiot sporu. Kasacja od tego wyroku wniesiona przez adwokata w imieniu powodów określa „wartość przedm. sprawy” w kwocie 5.200 zł. Sąd drugiej instancji przedstawił ją wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu. Kasacja jest niedopuszczalna. Pomijając niewłaściwe określenie wartości jako dotyczącej przedmiotu sprawy, gdy w art. 393 pkt 1 kpc mowa o wartości przedmiotu zaskarżenia, w myśl powołanego przepisu w sprawach o świadczenie kasacja nie przysługuje jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych. Pełnomocnik wskazał wprawdzie kwotę o 200 zł wyższą od ustalonej granicy wartościowej kasacji jednak czynność ta jest bezskuteczna, gdyż w pozwie wartość przedmiotu sporu oznaczono na kwotę 500 zł i nie podlegała ona sprawdzeniu. Do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia stosuje się zaś odpowiednio przepisy o wartości przedmiotu sporu. Powództwo o wydanie nieruchomości ( w rozpoznawanej sprawie wyłączono budynki będące częściami składowymi) należy do kategorii powództw o świadczenie. Dlatego dopuszczalność kasacji podlega ograniczeniom zawartym w art. 393 pkt 1 kpc. W myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego niedopuszczalne jest oznaczanie wartości zaskarżenia w kwocie wyższej niż wartość przedmiotu sporu ( post. SN z 18 grudnia 1996 r. I CKN 21/96 – OSNC 1997 r., z. 4, poz. 42). Dlatego w rozpoznawanej sprawie kasacja podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji (art. 3935 kpc), a gdy została bezpodstawnie przedstawiona Sądowi Najwyższemu podstawą rozstrzygnięcia zawartego w sentencji był przepis art. 3938 § 1 kpc. aw jb.