III CO 251/23

III CO 251/23 POSTANOWIENIE 4 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Małgorzata Manowska na posiedzeniu niejawnym 4 lipca 2023 r. w Warszawie w sprawie z wniosku H.R. o przekazanie spraw do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, odrzuca wniosek. M.M. UZASADNIENIE H.R. pismem z 21 marca 2023 r. wniosła o przekazanie spraw: III Nsm 166/22, III Nsm 1066/22 oraz III Nsm 773/22 toczących się przed Sądem Rejonowym w Wodzisławiu Śląskim do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 44¹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do III CO 251/23 2 rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Nie ulega wątpliwości, że art. 44¹ § 1 k.p.c. dotyczy takich sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy w konkretnym sądzie, bez względu na to przez którego sędziego, godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że chodzi przede wszystkim o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (choćby mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny, przy czym jednocześnie podkreśla się, że chodzi o przeszkody dotyczące danego sądu jako organu wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie w § 2 wskazanego artykułu ustawodawca wprowadził ograniczenie, że o przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy. Tak określony krąg uprawnionych podmiotów inicjujących postępowanie przed Sądem Najwyższym wyklucza możliwość skutecznego złożenia przedmiotowego wniosku przez inne podmioty, w tym strony toczącego postępowania lub podmioty zamierzające wystąpić na drogę sądową. Wniosek H.R. nie mógł zostać zatem uwzględniony jako pochodzący od pomiotu nieuprawnionego (art. 441 § 2 a contrario k.p.c.) (zob. postanowienia Sądu Najwyższego dotyczące art. 45 § 2 k.p.c.: z 20 grudnia 2019 r., V CO 243/19; z 11 marca 2021 r., III CO 15/21; z 11 marca 2021 r., V CO 32/21). Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia. M.M. [ł.n] III CO 251/23 3