III CSK 190/17

Sygn. akt III CSK 190/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa K.G. przeciwko B.G. o ustanowienie rozdzielności majątkowej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w T. w sprawie o ustanowienie rozdzielności majątkowej między małżonkami oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 4 października 2016 r. Pozwana wniosła skargę kasacyjną, wskazując na potrzebę dokonania wykładni art. 52 § 1 k.r.o. również w odniesieniu do zasad współżycia społecznego z art. 5 k.c. Ponadto wskazała na występującą w orzecznictwie rozbieżność dotyczącą pojęcia „ważne powody”, a także na konieczność rozważenia, czy zasadne jest ustanawianie rozdzielności majątkowej na żądanie małżonka winnego rozkładu pożycia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Ze względu na nadzwyczajny i publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej przyczyny uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy muszą mieć walor uniwersalny, czysto jurydyczny, oderwany od konkretnej sprawy w tym sensie, że oddzielony od dokonanych w sprawie ustaleń i oceny dowodów (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, „Izba Cywilna” 2009, nr 4, s. 47, oraz z dnia 11 listopada 2014 r., V CSK 66/14, nie publ.). Nie uzasadnia przyczyny kasacyjnej także teza o rozbieżności; skarżąca nie powołała żadnych orzeczeń, mających wskazywać na rozbieżność judykatury. Nie dokonała też wnikliwej, analitycznej oceny, na czym ta rozbieżność polega oraz z czego ona wynika, a także nie wskazała, że rozpoznanie wniesionej skargi spowoduje lub choćby przyczyni się do usunięcia tej rozbieżności. Przepis art. 52 k.r.o. był już wielokrotnie przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego w poszczególnych sprawach, w związku z czym orzecznictwo dostarcza wiele przykładów służących rozstrzygnięciu konkretnych spraw. Sprawa niniejsza – jej stan faktyczny i kwestie prawne – nie stanowi podłoża do zajęcia stanowiska odbiegającego od dotychczasowego orzecznictwa. Poza tym, na co wskazuje m.in. niedopuszczalne podniesienie zarzutu obrazy art. 233 § 1 k.p.c., skarżąca zmierza w istocie do podważenia ustaleń i oceny dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 i 39812 § 2 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj