III CSK 224/16

Sygn. akt III CSK 224/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa P. S.A. w W. jako następcy prawnego Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej "W." w M. przeciwko A. Z. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 7200 zł (siedem tysięcy dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…) w sprawie o zapłatę oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 lutego 2015 r. Pozwana wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność spowodowaną rażącymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego, skutkującymi rozstrzygnięciem niezgodnym z prawem oraz z poczuciem sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przepis art. 381 k.p.c. umożliwia dowodzenie okoliczności faktycznych, wcześniej niemożliwych do wykazania z przyczyn obiektywnych, natomiast nie otwiera pola do wykrywania i zbierania nowych okoliczności faktycznych i środków dowodowych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2009 r., I CSK 158/09, OSNC 2010, nr 4, poz. 63). Jego celem jest koncentracja materiału dowodowego i ograniczanie długości postępowania, a jego sankcją – pomijanie wniosków złożonych zbyt późno (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2012 r., I CSK 380/11, nie publ.). Sąd Okręgowy przekonująco i w odniesieniu do materiałów sprawy wyjaśnił pominięcie zarzutów pozwanej z powołaniem się na art. 381 k.p.c. Jak przyznała sama skarżąca, dokument w postaci umowy pożyczki był jej wręczony na rozprawie w dniu 2 lutego 2015 r., zatem miała możliwość złożenia stosownych wniosków dowodowych, czego nie uczyniła. O oczywistej – ewidentnej i niewątpliwej – zasadności skargi nie może być więc mowy. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj