I CSK 1550/22

Sygn. akt I CSK 1550/22 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Załucki w sprawie z powództwa G. […] spółki akcyjnej w P. przeciwko P. […] spółce akcyjnej w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 1 marca 2021 r., sygn. akt I AGa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE G. […] S.A. z siedzibą w P. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 1 marca 2021 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 marca 2018 r., którym oddalono powództwo przeciwko P. […] S.A. z siedzibą w K. o zapłatę 1 540 882,39 zł. Sąd Najwyższy zważył: W niniejszej skardze powołano się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżąca podnosi, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynika z naruszenia art. 435 § 1 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że do zawalenia się 2 konstrukcji doszło po zakończeniu przez pozwanego prac i przyjęcie, że mógłby on ponosić odpowiedzialność jedynie na podstawie art. 415 k.c.. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Nie sposób podzielić argumentacji skarżącej. Przedmiotem przedstawionego przez nią wywodu nie jest bowiem naruszenie określonych przepisów prawa, lecz zaprezentowanie innego niż przyjęty przez sąd meriti wariantu sposobu oceny okoliczności faktycznych sprawy. Wnioski dotyczące zasad odpowiedzialności sformułowane zostały w oparciu o inne okoliczności niż przyjęte w sprawie, mają zatem jedynie charakter hipotetyczny. Oczywista zasadność dotyczyć ma natomiast naruszenia przepisu prawa w świetle ustalonego przez sąd odwoławczy stanu faktycznego sprawy. Zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny dowodów nie mogą zaś stać się przedmiotem skargi kasacyjnej na mocy art. 3983 § 3 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie. a.s. 3