III CSK 230/19

Sygn. akt III CSK 230/19 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa (…) Bank S.A. (poprzednio Bank (…) S.A.) z siedzibą w W. przeciwko J. M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację pozwanej od wyroku z dnia 17 września 2018 r. Sądu Rejonowego w K. Od wyroku Sądu drugiej instancji pozwana wniosła skargę kasacyjną, wskazując na występujące w sprawie zagadnienia prawnego, sprowadzające się do oceny granic, które w świetle art. 84 k.c. wykluczają możność powołania się na błąd co do prawa, gdy mylne wyobrażenie o skutkach prawnych złożonego oświadczenia woli zostało spowodowane niedbalstwem strony w zapoznaniu się z treścią składanego przez nią oświadczenia woli wyłącznie po stronie pozwanej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozwana powołała się na trzy przyczyny kasacyjne, tj. istotne zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia, potrzebę wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości, a także oczywistą zasadność skargi. Tak sposób motywacji wniosku a limine podważa jego zasadność, nie można bowiem zasadnie i przekonująco twierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona, co oznacza oczywistą bezzasadność zaskarżonego orzeczenia - oczywistą, a więc niewymagającą jakichkolwiek dociekań lub analiz - a jednocześnie wskazywać na istnienie poważnych zagadnień jurydycznych, wymagających z natury rzeczy pogłębionych rozważań. Taka konstrukcja uzasadnienia pozbawia je racji, zwłaszcza że bliżej nie objaśniono przyczyny wywodzonej z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., a pozostałe są nasycone krytyką dokonanych przez Sądy meriti ustaleń. Na próbę podważania ustaleń wskazuje także konfrontacja przyczyn kasacyjnych oraz podniesionych przez skarżącą podstaw. Wynika z niej, w tym zwłaszcza z powołania się na naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. oraz z podważania - w ramach innych zarzutów - niektórych ustalonych przez Sąd faktów, że zasadniczym obiektem skargi są niekorzystne dla skarżącej ustalenia, którym skarżąca przeciwstawia własną, korzystną dla niej wersję ustaleń. Taka metoda jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalna (por. art. 3983 § 3 i art. 39813 k.p.c.); przeczy jej celom i funkcjom. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw