III CSK 4/15

Sygn. akt III CSK 4/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa A. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w W., Prokuraturze Rejonowej w W. i Komendzie Policji w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania od pozwanego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] – w sprawie o zapłatę – oddalił apelację powoda do wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. Sądu Okręgowego w K.. Od wyroku Sądu drugiej instancji powód wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.). Skarżący nie spełnił tego wymagania, zakwestionował natomiast ocenę dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Należy dodać, że ocenę prawidłowości zastosowania art. 207 k.p.c. Sąd Apelacyjny szczegółowo i przekonująco omówił, więc nie ma potrzeby wracania do tej kwestii w postępowaniu kasacyjnym. Dotyczy to również wszystkich pozostałych zarzutów apelacyjnych. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). 3 Wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie kosztów od pozwanego – wobec przegrania sprawy (art. 98 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.) – był bezzasadny. l.n